ยู่ยวนขี้เหนียวสุด ๆ ไม่ยอมใช้เงินสักเหรียญ!
เธอถึงกับอึ้งไป
จะว่าอย่างไรดีนะ...
ถ้าใช้เงินจนหมด เธอก็คงเสียดาย
แต่พอไม่ได้ใช้สักเหรียญ กลับรู้สึกเหมือนขาดทุนยับ!
มองดูสิ่งของทีละชิ้นที่ถูกคนอื่นประมูลไป ยู่ยวนรู้สึกว่าเหรียญทอง 50,000 เหรียญของตัวเองช่างไร้ตัวตนเหลือเกิน
โดยเฉพาะสิ่งของชิ้นที่แพงที่สุดชิ้นนั้น—
【พรแห่งสิ่งวิปริต】
ราคาเริ่มต้น 50,000 เหรียญทอง ปิดประมูลที่ 110,000 เหรียญทอง
ยู่ยวนเบิกตากว้าง
บ้านไหนมีเศรษฐีเงินถุงเงินถังเยอะขนาดนี้กัน?
ไม่รู้หรือไงว่าข้างนอกมีคนตั้งเท่าไรที่ต้องดิ้นรนแทบตายเพื่อเหรียญทองไม่กี่ร้อยเหรียญ?
ถ้าให้กล่องสุ่มเธอสักสองสามกล่อง บางทีอาจเปิดได้ของไร้ประโยชน์แบบนี้ก็ได้!
ยู่ยวนนั่งอยู่บนเก้าอี้ ราวกับผักกาดขาวที่โดนน้ำค้างแข็งเกาะ หมดเรี่ยวแรงและซึมเซา
วุ่นวายมาตั้งสี่วัน
สุดท้ายกลับมือเปล่า
พอนึกถึงวันที่ขายแผ่นแป้งขึ้นมา ก็ยิ่งชวนให้รู้สึกหดหู่
ขณะที่ยู่ยวนเตรียมใจยอมรับความจริงว่า “มาครั้งนี้เสียเที่ยวเปล่า” และลุกขึ้นจะเดินจากไป จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงคนพูดอย่างภาคภูมิใจดังมาจากบริเวณใกล้ ๆ “หึ ในที่สุดก็มาแล้ว”
เสียงนั้นไม่ได้จงใจลดระดับลง
ยู่ยวนได้ยินชัดเต็มสองหู
เธอหันไปมองอย่างสงสัย ก็เห็นว่าพิธีกรยังไม่ได้ออกไปจากเวทีกลางด้านล่าง ตรงกันข้าม มีพนักงานเข็นของชิ้นใหญ่ยักษ์ขึ้นมา
ด้านบนคลุมด้วยผ้าสีแดงสดผืนหนึ่ง
ความสนใจของทุกคนถูกดึงไปอยู่ตรงนั้น
พิธีกรยืนอยู่กลางเวที ยื่นมือไปจับมุมผ้าสีแดง แล้วกระชากเปิดออก
วินาทีถัดมา
สิ่งของขนาดมหึมาก็เผยให้ทุกคนเห็น