ภาพเหตุการณ์หลิวเผิงผู้โชคร้ายถูกกินครึ่งท่อนล่างเหลือแต่ท่อนบนดิ้นรนอยู่บนพื้นยังติดตาอยู่ไม่รู้ลืม
ทันทีที่ได้ยินประโยคพลังบวกสุดคลาสสิกของอู๋ต้าหย่ง ขนทั้งตัวของยู่ยวนก็ลุกซู่ขึ้นมาทันที
เธอคลำกระจกสะท้อนปิศาจในกระเป๋า คว้าออกมาอย่างรวดเร็ว แล้วจู่ ๆ ก็เล็งหน้ากระจกไปทางอู๋ต้าหย่งแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ชั่วพริบตานั้น หนังมนุษย์ในกระจกก็ละลายหายไป เผยให้เห็นใบหน้าอันน่าสะพรึงกลัว ลูกตาโปนถลน ผิวหนังซีดเทา ปากฉีกกว้างไปจนถึงใบหู!
รอยยิ้มของอู๋ต้าหย่งจางหายไป
หวังเฉินยังไม่ทันตั้งตัว
แต่ซ่งอวี้ที่ยืนอยู่ด้านข้างลงมือแล้ว
ไม่มีโอกาสให้อสูรกายตนนั้นได้โต้กลับแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวของซ่งอวี้เหนี่ยวไกปืนโดยตรง
“ปัง!!”
สิ้นเสียงปืน อู๋ต้าหย่งก็เหลือเพียงหนังมนุษย์แผ่นหนึ่ง
หวังเฉินมองหนังมนุษย์ที่อยู่บนพื้น ตกใจจนหมดแรงทรงตัวทรุดลงนั่งกับพื้น ยังไม่ทันตั้งสติได้ ก็เห็นยู่ยวนกำลังถือกระจกส่องมาที่ตัวเอง
หวังเฉินตกใจจนน้ำตาแทบกระเด็น มือยันพื้นถอยกรูดไปข้างหลังอย่างสุดชีวิต “นี่ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?! ผมเป็นคนนะ! ท่านยอดฝีมือ ผมเป็นคนจริง ๆ นะครับ!!”