วันที่ 4 กลางวัน
ยู่ยวนตื่นขึ้นอย่างมึนงง ยืดเส้นยืดสายบนเตียงเล็กของตัวเอง
พอหันไป
ก็เห็นว่าในห้องมีเสื่อกกสำหรับปูนอนเพิ่มขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
บนเสื่อนั้น ตอนนี้มีคนนั่งขัดสมาธิอยู่ ดวงตาโบ๋ไปด้วยรอยคล้ำดำสนิท ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหม่ามองมาที่เธอกับซ่งอวี้
ยู่ยวนเบิกตากว้าง จ้องกลับไปอย่างองอาจ
เห็นหมอนั่นยิ้มประจบเอาใจให้เธอ จึงหันไปทางซ่งอวี้อย่างพอใจ "นี่ใครกัน ทำไมมาอยู่ในห้องเรา"
ซ่งอวี้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเพียงเหลือบตามองเธอเย็นชา แววตาคล้ายจะบอกว่า "เพิ่งเห็นหรือไง"
"กฎเมื่อคืนคือในห้องต้องมีอย่างน้อยสามคน เมื่อวานเธอกลับมาเร็วแล้วก็ไม่ออกไปไหนอีก ฉันเลยจับใครมาเติมจำนวนก่อนฟ้ามืด"
ชายที่นั่งอยู่บนพื้นได้ยินคำว่า "จับใครมา" มุมปากกระตุกอย่างหนัก ก่อนจะฝืนยิ้มประจบประแจงทั้งขวยเขิน พยักหน้าให้ยู่ยวน "หวัดดีครับ หวัดดี ผมชื่อหวังเฉิน"
ยู่ยวนมองหวังเฉินอีกแวบ งึมงำเบาๆ "นี่มันมั่วเกินไปแล้วนะ"
สิ้นเสียง สายตาเย็นวาบดุจน้ำแข็งของซ่งอวี้ก็กวาดมาอย่างปราม