คนในห้องทั้งสองอยากตอบ
แต่ลำโพงของยู่ยวนยังไม่หยุดดัง
“พี่ทำไง น้องทำงั้น ภูเขาใหญ่ทะเลกว้าง แม่น้ำใหญ่ทะเลกว้าง…”
บรรยากาศในห้องแห้งผากไปบ้าง เด็กสาวสองคนที่เดิมทีเครียด หวังเฉินที่ขวัญหนีดีฝ่อ และซ่งอวี้ที่สีหน้าเย็นชา ต่างต้องตกอยู่ในความเงียบประหลาดอย่างช่วยไม่ได้
ต้องฝืนทนรออยู่ร่วมสิบวินาที อุปกรณ์ประกอบฉากถึงได้หยุด
ยู่ยวนสบตาอันซับซ้อนของเด็กสาวแปลกหน้าทั้งสอง รู้สึกอับอายอยู่บ้างอย่างไร้สาเหตุ—
ถึงยังไงก็เป็นผู้หญิงด้วยกัน ย่อมแคร์หน้าตาเมื่ออยู่ต่อหน้าเพศเดียวกันอยู่แล้ว
แต่ตอนนี้มีเรื่องสำคัญกว่าต้องทำ!
เธอจู่ ๆ ก็ยกมือขึ้น ส่องกระจกสะท้อนปิศาจผ่านหน้าเด็กสาวทั้งสองอย่างรวดเร็ว ผิวกระจกเย็นเฉียบ สะท้อนใบหน้ามนุษย์ปกติที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและตกตะลึง
ดีมาก
ปลอดภัย!
ยู่ยวนยัดมือกลับเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ทำท่าเท่แล้วเอ่ยว่า “เล่ามาซิ ข้างนอกมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
“ฉันชื่อหวังฉิงฉิง ส่วนข้าง ๆ ฉันนี่โจวรั่วหลาน”
ในสองสาวนั้น คนที่ตัวสูงกว่าลุกขึ้นกล่าว “เจ้าวิปริตนี่ ความจริงพวกเราเจอตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว มันปลอมตัวเป็นคนปกติหลอกเรา กลายมาเป็นเพื่อนร่วมห้องของเรา คงอยากจะเลียนแบบพวกเรามั้ง วิปริตถึงได้รอให้ถึงกลางคืนแล้วค่อยลงมือ แต่ฉันกับรั่วหลานใกล้จะหลับแล้ว เกือบถูกมันฆ่าตาย”
“พวกคุณสองคนฆ่าวิปริตได้งั้นเหรอ”
ยู่ยวนฟังแล้วตาโต
โจวรั่วหลานส่ายหน้า “ตอนนี้วิปริตยังฆ่าไม่ตาย คุณเองก็น่าจะรู้ดีไม่ใช่หรือ ตอนเราเข้าสำเนามา พวกเราแย่งกล่องสุ่มมาได้หนึ่งอัน เรียกว่า[เทพเจ้าแห่งกล่องของมือสอง]