ตรงมุมทางเดินชั้นหกอันมืดสลัวและเงียบวังเวง กลิ่นอับชื้นเก่าแก่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ
เพราะไม่ค่อยคุ้นทาง ยู่ยวนจึงเดินอย่างฉุนเฉียวเข้าไปในตรอกที่คนในตึกนี้แทบไม่ย่างกราย ก่อนจะจับเสียงพูดคุยแผ่วเบาใกล้ ๆ ได้อย่างว่องไว
ตอนนี้เจียงหน่วนหน่วนกำลังคุยเสียงเบาอยู่กับชายหนุ่มคนหนึ่งตรงมุมอับ
ส่วนปากบันไดที่ยู่ยวนยืนอยู่พอดี อยู่ในจุดบอดของทั้งคู่
สองคนนี้กำลังแอบคุยอะไรกันนะ?
ยู่ยวนเขย่งปลายเท้า โน้มตัวไปข้างหน้า ตั้งใจแอบฟัง
“นายบ้าไปแล้วหรือไง?”
ชายหนุ่มคล้ายเพิ่งได้ยินข่าวที่น่าตกใจสุดขีด เสียงพลันสูงขึ้น ก่อนจะรีบกดให้เบาลงทันที “นายยังกล้าคิดเล่นงานเจียงเหออีกเหรอ? รู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น?”
“กลัวอะไร?”
เจียงหน่วนหน่วนเองก็รู้สึกหวั่นใจอยู่บ้าง แต่แสร้งทำเป็นไม่เห็นใครอยู่ในสายตา แล้วพูดยุแยงว่า “ตราบใดที่เจียงเหอยังอยู่ นายก็ไม่มีวันได้ผงาดขึ้นมา นายยอมให้เขากดหัวไปตลอดหรือไง?”
เธอรู้ว่าเว่ยสงไม่มีทางยอมรับสภาพแน่
ในนิยายต้นฉบับ ช่วงหลังเขาถึงขั้นทรยศทีมของซ่งอวี้เพื่อผลประโยชน์ ถ้าอย่างนั้นตอนนี้เขาก็ย่อมลงมือกำจัดเจียงเหอเพื่อไต่เต้าขึ้นไปได้เหมือนกัน
ที่จริงเจียงหน่วนหน่วนไม่อยากเสี่ยงทำเรื่องนี้
แต่ใครใช้ให้เจียงเหอมาขวางทางเธอล่ะ!
ผู้ชายแท้ ๆ กลับระแวงเธอยิ่งกว่าระแวงชู้เสียอีก
จำเป็นขนาดนั้นไหม?
ไอ้สารเลวนั่น ใครขวางไม่ให้เธอเข้าใกล้ซ่งอวี้ คนนั้นก็สมควรตาย!