ราตรีมาเยือนอย่างเป็นทางการ
ยู่ยวนล้มตัวลงนอน เปิดหน้าต่างกลุ่มแชท
กำลังจะแอบอ่านข้อความเงียบ ๆ ก็ได้ยินเสียงปัง
ยู่ยวนเงยหน้าขึ้น
เห็นซ่งอวี้ถีบขาเตียง
"ระวังหน่อยสิ"
เธอขมวดคิ้วตักเตือน "เดี๋ยวพวกวิปริตได้ยินเข้ามาจะทำยังไง"
คนอื่น ๆ เห็นสีหน้าซ่งอวี้ไม่ค่อยดี ก็เขยื้อนสายตาจากยู่ยวนอย่างเก้อเขิน เริ่มหาอะไรทำแก้เก้อ
ยู่ยวนไม่ได้สังเกตอาการเล็ก ๆ น้อย ๆ ของพวกนี้ เธอพบว่าชื่อในหน้าต่างแชทชั่วคราวกลายเป็นสีเทา เหลืออยู่แค่ไม่กี่ชื่อ และคนที่เหลือก็กำลังตั้งคำถามอย่างตื่นตระหนกในกลุ่ม——
[ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น?]
[ทำไมในกลุ่มเหลือแค่สิบกว่าคนแล้ว?]
[พวกนายดูข้อความก่อนหน้านี้ในกลุ่มสิ ให้ตายเถอะ รูปโปรไฟล์ของหลายคนดูประหลาดมาก]
ยู่ยวนกะพริบตา เลื่อนกรอบข้อความขึ้นไปด้านบน
เห็นชื่อเจ้าของห้องที่เคยคุยกันคึกคักเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนี้ตัวหนังสือเลือนรางเหมือนหมึกคุณภาพต่ำโดนน้ำ แล้วชื่อที่เลือนหายพวกนี้ เนื้อหาที่ส่งมาก็แทบจะชักชวนให้ไปพักด้วย หรือหาเพื่อนร่วมห้องที่อยู่คนเดียวในห้องระดับสูง
ดูมาถึงตรงนี้
ยู่ยวนก็เข้าใจทันทีว่าทำไมแค่สี่วัน พวกวิปริตก็เกือบฆ่าคนทั้งตึกจนหมดแล้ว