ยู่ยวนจมดิ่งอยู่ในศิลปะการต้อนหมูของตัวเองจนลืมตัว ไม่ทันสังเกตว่าผลพรางตัวของเสื้อคลุมได้หายไปแล้ว
นาฬิกาถอยหลังสู่รัตติกาล: 00:05:00
กลิ่นไอคนเป็นของยู่ยวนไม่อาจปกปิดได้ พวกอสุรกายที่โดนไฟดูดจนบ้าคลั่ง พริบตาเดียว ดวงตาทุกดวงก็จับจ้องมาที่เธอบนบันไดด้วยความแค้นอาฆาต
ระเริงเกินไปจนเป็นทุกข์
ยู่ยวนชูไม้ต้อนหมูค้างกลางอากาศ เสียงหัวเราะ "แฮ่ก ๆ" ในลำคอสะดุดกึก
ซวยแล้ว!!
ในจังหวะที่ยู่ยวนคิดว่าตัวเองซวยแน่ ๆ เส้นใยสีดำสนิทเรียวบางนับสิบเส้นก็ปรากฏขึ้นรอบตัวกองศพไร้สุ้มเสียง
เส้นใยพวกนี้ราวกับปุยนุ่น ลอยละล่องลงแตะเนื้อหนังที่บวมเป่งของกองศพ ทว่าจังหวะที่สัมผัส ปากทั้งหมดบนตัวอสุรกายก็ส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดพร้อมกัน
เส้นใยแทรกซึมลึกเข้าไปในเนื้อ
กองศพถูกกัดกร่อนจนเกิดควันดำไหม้เกรียมส่งกลิ่นฉุนแสบจมูก
ยู่ยวนไล่สายตามองไปตามเส้นใยดำหนาแน่นเหล่านั้นจนถึงปลายทาง เบื้องล่างบันได ปลายของเส้นใยทุกเส้นล้วนรวมศูนย์อยู่ที่มือของซ่งอวี้