ดูเหมือนเธอจะจำคนผิด
ยู่ยวนเกาหัว ไม่ได้คิดอะไรมาก แล้วกลับไปนั่งยอง ๆ ที่ “แผงขายของ” ของตัวเองอีกครั้ง ชูป้ายโฆษณาขึ้นไว้ตรงหน้าอก รอคอยลูกค้าต่อไป
ส่วนชายที่สวมหน้ากากพรางตัว เพียงเหลือบมองป้ายโฆษณาตรงหน้าอกของเธออย่างเฉยชา ก่อนจะเบือนสายตากลับ แล้วหันหลังเดินเข้าไปในร้านอาหาร
แผ่นหลังเย็นชา
แม้แต่ฝีเท้าก็ไม่ชะงักสักนิด
……
ภายในร้านอาหาร
โหวอวี่ ลูกน้องที่ตามชายคนนั้นมา เลื่อนเก้าอี้ออกแล้วถามเสียงเบา “เจ้านายครับ คนเมื่อกี้...เหมือนจะรู้จักคุณนะครับ?”
“จำคนผิดแล้ว”
ชายคนนั้นตอบอย่างสงบนิ่ง เขาสั่งอาหารสองชุดตามใจ ก่อนจะนั่งลงตรงที่นั่งริมหน้าต่าง
ด้านนอกหน้าต่างมองเห็นยู่ยวนที่อยู่อีกฝั่งของถนนพอดี
เธอกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างกำแพง
เขามองเธอนั่งอยู่ตรงนั้น
ทุกครั้งที่มีคนเดินผ่าน เธอก็จะลุกขึ้น ชูแผ่นกระดาษตรงหน้าอก แล้วถามอย่างคาดหวังว่าจะซื้อแป้งแผ่นใหญ่ไหม
พอถูกปฏิเสธ
เธอก็นั่งยอง ๆ ลงไปอีกครั้ง
ไม่นานก็มีคนเดินผ่านมาอีก
เธอลุกขึ้นทันที แล้วทำท่าเดิมซ้ำ
ปลายนิ้วของชายคนนั้นเคาะโต๊ะเบา ๆ จังหวะสม่ำเสมอ ทว่ากลับแฝงความหงุดหงิดอยู่หลายส่วนอย่างประหลาด
“โหวอวี่”
“ครับเจ้านาย?”