หลิวตาอิ้งและเฉียนฉางไจ้ตกใจจนหน้าซีดเผือดทันที
พวกนางไม่รู้ว่าตนทำผิดอะไร แต่น้ำเสียงของไทเฮาช่างน่ากลัวเหลือเกิน ทำให้ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงทรุดลงกับพื้นด้วยเสียงดังตุบ
"ท่า...ไทเฮาเพคะ..." เสียงของหลิวตาอิ้งสั่นเทา
ไทเฮาไม่แม้แต่จะชายตามองพวกนาง เดินตรงออกจากโต๊ะที่อยู่ลึกสุด ผ่านโต๊ะฉลองทีละโต๊ะ กระโปรงยาวครูดไปกับพื้น ก้าวย่างทั้งรวดเร็วและมั่นคง
นางเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเสิ่นจืออี้ มองลงมาที่ฉางไจ้หน้าซีดผู้นี้
เสิ่นจืออี้ลุกขึ้นยืนตรงแล้ว แต่สีหน้ายังคงแย่มาก ริมฝีปากไร้ซึ่งเลือดฝาดแม้แต่น้อย
นางประคองขอบโต๊ะไว้ พยายามทรงตัวให้มั่น เห็นไทเฮายืนอยู่ตรงหน้าจึงรีบจะคำนับ
ไทเฮารั้งมือของนางไว้ ห้ามมิให้คุกเข่า
"เด็กดี" น้ำเสียงของไทเฮาจู่ๆ ก็เบาและอ่อนโยนลง ราวกับคนละคนกับที่เพิ่งดุหลิวตาอิ้งเมื่อครู่ "เจ้าคลื่นไส้ไม่สบายตัวหรือ?"
เสิ่นจืออี้เงยหน้าขึ้น ดวงตาของไทเฮาประดับประกายเร่งรีบ
พ้นจากแก้วเหล้าสองใบที่จ่ออยู่ตรงหน้า เสิ่นจืออี้รู้สึกดีขึ้นบ้าง หายใจสะดวกขึ้นมาก
นางทรงตัว เอ่ยตอบตามจริง: "ทูลไทเฮาเพคะ หม่อมฉันคลื่นไส้อยู่บ้างจริงๆ ไม่ได้ตั้งใจ ยิ่งไม่ได้เสแสร้งทำเป็นเรื่องเกินจริง เหตุเพราะทนไม่ไหวจริงๆ เพคะ"
ประกายตาไทเฮายิ่งเจิดจ้าขึ้น
นางตบมือเสิ่นจืออี้เบาๆ มือที่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดี แต่แรงตบลงบนหลังมือเสิ่นจืออี้ในยามนี้หนักกว่าปกติหลายส่วน แฝงไว้ด้วยความตื่นเต้นที่ยากจะกลั้น