เสิ่นจืออี้สังเกตเห็น แต่ไม่ได้ใส่ใจ ตอนนี้ในหัวของนางมีเพียงความคิดเดียว นั่นคือ เหนื่อย
วันนี้ตื่นเช้าเกินไป
ฟ้ายังไม่สางก็ต้องลุกขึ้น ตอนแรกต้องไปรวมตัวที่ตำหนักคุนหนิง แล้วไปคารวะไทเฮา จากนั้นกลับมาที่ตำหนักฉางชุนเพื่อสรงน้ำอบสมุนไพร แล้วก็รีบมาที่ตำหนักฉงหยาง ยุ่งมาทั้งเช้า แม้แต่น้ำสักคำก็ยังไม่ได้ดื่ม
พอได้นั่งลงตอนนี้ ความเหนื่อยล้าก็เพิ่งจะย้อนกลับมา ปวดเอวปวดหลัง ขาอ่อนแรง กระเพาะก็ไม่ค่อยสบายด้วย
งานเลี้ยงเริ่มขึ้น ไทเฮายกจอกกล่าวคำอวยพรดีๆ หลายคำ ทุกคนยกจอกพร้อมกัน แล้วจึงแยกย้ายกันนั่ง เริ่มรับประทานอาหาร
เสิ่นจืออี้หยิบตะเกียบ เพิ่งจะคีบขนมพิษทั้งห้าชิ้นหนึ่ง ยังไม่ทันได้ใส่ปาก เสียงคุ้นเคยก็ดังมาจากฝั่งตรงข้าม
“เสิ่นฉางไจ้”
เสิ่นจืออี้เงยหน้า หลิวตาอิ้งถือจอกเหล้า เดินจากโต๊ะฝั่งตรงข้ามมา ยืนอยู่ตรงหน้านาง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม รอยยิ้มนั้นดูอบอุ่นเกินเหตุ
“วันนี้เป็นวันตวนอู้ ต้องดื่มเหล้าคาลามัส ข้าน้อยขอคารวะท่านสักจอกเป็นอย่างไร?” หลิวตาอิ้งใช้คำพูดสุภาพ แต่แววเสียงกลับมีความหมายที่ไม่ยอมให้ปฏิเสธ
เสิ่นจืออี้ก้มหน้ามองจอกเหล้าในมือของหลิวตาอิ้ง
เหล้าคาลามัส สีใสสะอาด กลิ่นสมุนไพรและกลิ่นเหล้าเข้มข้น ลอยมาไกลหลายก้าวก็ได้กลิ่น
กลิ่นนั้นพุ่งเข้าจมูก กระเพาะของเสิ่นจืออี้พลิกคว่ำอย่างรุนแรง