ถาง
ถางแห่งดอกไห่ถาง
เฉียนฉางไจ้นึกขึ้นได้ถึงดอกไห่ถางที่เรียงรายตามสวนหยกราชวัง นึกถึงหญิงสาวในชุดกระโปรงสีม่วงไลแลคที่ยืนอยู่กลางมวลดอกไม้ นึกถึงแสงอันอ่อนโยนในพระเนตรของฮ่องเต้เมื่อทอดพระเนตรนาง
ที่แท้ตั้งแต่นั้นมา ทุกสิ่งก็ต่างไปแล้ว
นางหน้าขาวซีด ยิ้มอย่างขมขื่น
ไทเฮาทรงตื่นเต้นยิ่งนัก!
พระนางรอคอยข่าวนี้มานานแสนนาน!
นับตั้งแต่ฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ พระนางฮองเฮา กุ้ยเฟย และเหล่าสนมต่างก็ไม่มีวี่แววจะตั้งครรภ์
สตรีในวังที่รับเข้ามาไม่รู้เท่าไร แต่ไม่มีสักคนที่มีวาสนา!
ไท่อีเยวี่ยนปรนนิบัติดูแลพระวรกายของสนมทุกวี่วัน แม้แต่ฮ่องเต้ก็เสวยยาไม่น้อย แต่ก็ไร้ผล
ภายนอกเชื้อพระวงศ์จับตามอง ฝ่ายอานอ๋องก็จ้องเขม็ง
พระนางทรงทุกข์พระทัยเรื่องทายาท จนนอนไม่หลับทุกคืน!
บัดนี้ดีแล้ว ฮ่องเต้ทรงมีรัชทายาทเสียที!
พระเนตรของไทเฮาแดงก่ำด้วยน้ำตา พระนางทอดพระเนตรเสิ่นจืออี้ราวกับชมสมบัติล้ำค่า: "ดี ดี กุ้ยเหรินถาง พระนามพระราชทานนี้ดี"
"ข้าเห็นว่าเด็กคนนี้ เปรียบดั่งดอกไห่ถาง งามสง่าและมีวาสนา"
"เปิดคลัง ส่งของมีค่าทั้งหมดไปยังตำหนักกุ้ยเหรินถาง!"
เสิ่นจืออี้ทอดสายตาลง ย่อเข่าขอบพระทัย: "หม่อมฉันขอบพระทัยฝ่าบาทที่ทรงพระกรุณา ขอบพระทัยไทเฮาที่ทรงเมตตา"
หลี่เสวียนตู้ยังคงยืนอยู่ข้างนาง มือที่เคยวางบนบ่าของนางเลื่อนลงมาที่มือของนาง ประคองไว้แน่น
สายตาทั่วทั้งพระที่นั่งพุ่งตรงมาเหมือนมีด
กุ้ยเฟยหน้าขาวซีดราวกระดาษ ผ้าเช็ดหน้าในมือขยำเป็นก้อน ดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา
รอยยิ้มของฮองเฮายังคงอยู่บนใบหน้า แต่รอยยิ้มนั้นไม่ถึงพระเนตร