หวังฉางไจ้อ้าปากจะโต้เถียง
แต่ทันใดนั้น นางก็พบเรื่องหนึ่ง
สุยเอ๋อร์หายไป
นางกำนัลผู้นั้นซึ่งรับใช้ตั้งแต่นางเข้าวัง เดินตามไปทุกที่ บัดนี้หาได้อยู่เบื้องหลังนางไม่
นางหันขวับไปมองที่ว่างเปล่าด้านหลัง ที่ตรงนั้นไร้ผู้คน
สุยเอ๋อร์หายไปตั้งแต่เมื่อใด?
เช้านี้ยังช่วยหวีผม ยังส่งปิ่นให้ ยังตามหลังมาเมื่อออกจากตำหนัก
หายไปตั้งแต่เมื่อใดกัน?
แผ่นหลังของนางชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น
ขณะนั้นเอง ขันทีใหญ่ประจำตำหนักคุนหนิงก็เดินเข้ามาจากนอกพระตำหนัก
ฝีเท้าเร็วแต่หนักแน่น เดินมาถึงกลางตำหนัก ถวายคำนับฮองเฮาแล้วกล่าวเสียงกังวานทุ้มต่ำ
"ทูลฮองเฮา คนผู้นั้นสารภาพแล้วเพคะ"
"สุยเอ๋อร์ นางกำนัลใกล้ชิดของหวังฉางไจ้ สารภาพว่า หวังฉางไจ้สั่งให้นางไปซื้อสารหนูจากห้องเครื่องยาหลวง โดยอ้างว่าใช้เบื่อหนู"
"สุยเอ๋อร์ยังสารภาพอีกว่า คืนที่หลิวตาอิ้งสิ้นใจ หวังฉางไจ้แอบย่องเข้าไปในปีกตะวันตกของตำหนักฉู่ซิวกง ลอบเข้าไปในห้องนอนของหลิวตาอิ้งเพียงลำพัง อยู่ประมาณครึ่งชั่วยามจึงจากมา หลังจากนั้น ก็มีข่าวการสิ้นใจของหลิวตาอิ้งแพร่ออกมา"
ใบหน้าของหวังฉางไจ้ซีดขาวสนิท
ฮองเฮานิ้วมือไล้ลูกประคำ มองหวังฉางไจ้ สายตาเรียบนิ่งดั่งบึงน้ำนิ่ง
นางมองอยู่นาน จนอากาศในพระตำหนักแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง
แล้วจึงเอ่ยปากถามว่า "หวังฉางไจ้ เจ้ายังมีสิ่งใดจะทูลอีกหรือ?"