ฮองเฮาเป็นเจ้าแห่งวังหลัง การใส่ใจในไมตรีระหว่างนางสนมย่อมเป็นเรื่องที่สมควรแล้ว
แต่เมื่อหวังฉางไจ้ได้ยินถ้อยคำนี้ ใจก็พลันกระตุกวูบหนึ่ง
ทว่านางมิได้แสดงออกมา หวังฉางไจ้ก้มหน้าลง ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ขอบตาก็แดงก่ำแล้ว
นางหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากแขนเสื้อ เช็ดมุมตาอย่างช้า ๆ เสียงของนางแห้งพร่าเล็กน้อยพอเหมาะพอเจาะ "ฮองเฮาตรัสถูกต้องแล้วเจ้าค่ะ"
“อวี้หลานเป็นสตรีที่หม่อมฉันคบหากันมาตั้งแต่เด็ก เติบโตมาด้วยกัน แล้วก็เข้าวังตามกันมา ความผูกพันของเรามิธรรมดา ครานี้ที่นางจากไปอย่างน่าอนาถ หม่อมฉันก็ยังทำใจไม่ได้จนถึงตอนนี้”
“หม่อมฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าหลิวตาอิ้งต้องแบกรับความอยุติธรรมใหญ่หลวงเพียงใด ถึงเลือกปลิดชีพตนเอง”
นางพูดจบ ก็เช็ดมุมตาอีกครั้ง ผ้าเช็ดหน้าคลุมอยู่ที่ดวงตานานกว่าปกติหนึ่งลมหายใจ
ในชั่วลมหายใจนั้น สายตาของนางเหลียวมองลอดหลังผ้าเช็ดหน้าไปทั่วใบหน้าของทุกคนในพระตำหนัก
กุ้ยเฟยมองนางด้วยสายตาชื่นชม เจียกุ้ยผินก็พยักหน้าเบา ๆ
นางรู้ดีว่าถ้อยคำของตนทั้งแสดงถึงความอาลัยต่อหลิวตาอิ้ง และแอบเบี่ยงเบนความสนใจไปทางกุ้ยเหรินถางอย่างเงียบ ๆ