เฉียนฉางไจ้คำนวณอย่างแยบยล
เสิ่นจืออี้ถูกฮ่องเต้เรียกมาให้อยู่ปรนนิบัติ หากเพียงแต่เดินตามเสิ่นจืออี้ ก็ย่อมได้พบฮ่องเต้อย่างสมเหตุสมผล
ได้ปรากฏกายต่อหน้าฮ่องเต้ ดีกว่าเดินเตร่ในสวนหยกราชวังเสียอีก
และหากเสิ่นจืออี้รู้จักกาลเทศะ ก็ควรจะพาพวกนางไปด้วยอย่างแนบเนียน
เสิ่นจืออี้จ้องใบหน้ายิ้มแย้มของเฉียนฉางไจ้ อ่านความคิดนางได้แทบทั้งหมด
นางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มสุภาพแต่ห่างเหิน: “เฉียนฉางไจ้กับหลิวตาอิ้งตามสบายเถิด ข้ายังต้องไปปรนนิบัติฮ่องเต้ ขออภัยที่ไม่อาจอยู่เป็นเพื่อน”
พูดจบนางก็หมุนตัวจากไป ฉับไวไร้ซึ่งความลังเล
หลิวตาอิ้งยืนตะลึง อ้าปากค้างอยู่นานมิได้หุบ
เฉียนฉางไจ้นั้นก็ตะลึงเช่นกัน
นางคิดคำนวณปฏิกิริยาของเสิ่นจืออี้ไว้แล้ว ไม่พ้นว่าจะเกรงใจปฏิเสธแล้วถูกนางโน้มน้าว หรือเกี่ยงงอนแล้วพานางทั้งสองไปด้วย
แต่นางมิได้คาดคิดว่าเสิ่นจืออี้จะตัดสินใจฉับไวถึงเพียงนี้ พูดจบก็จากไป ไม่เปิดช่องว่างแม้แต่น้อย
ตามธรรมดาแล้ว เสิ่นฉางไจ้มิควรเชิญพวกนางไปด้วยกัน เพื่อแสดงความใจกว้าง สง่างาม อ่อนโยน และมีคุณธรรมต่อหน้าฮ่องเต้หรอกหรือ?
ใบหน้าของเฉียนฉางไจ้แดงก่ำแล้วซีดเผือด ริมฝีปากสั่นเทาอยู่สองครั้ง แต่ก็มิได้เอ่ยสิ่งใด
หลิวตาอิ้งได้สติ ร้องอย่างโมโหกระทืบเท้า: “พี่เฉียน ดูนางสิ! ดูสีหน้าเย่อหยิ่งของนางสิ!”
เฉียนฉางไจ้สูดหายใจลึก เก็บสีหน้าให้เรียบร้อย กดเสียงต่ำ: “อย่าพูดมาก ตามนางไป”
หลิวตาอิ้ง: “ตามไป?”
“หรือเจ้าจะชมดอกไม้จริง ๆ?” เฉียนฉางไจ้ดึงหลิวตาอิ้งให้เดินตาม ก้าวเท้ารวดเร็วกว่าเดิมเท่าตัว