เสิ่นจืออี้นั่งตัวตรงขึ้นทันทีที่ได้ยินดังนั้น
เจ้าคนแก่นี่ ในที่สุดก็นึกถึงนางขึ้นมาได้หรือ?
เสิ่นจืออี้ลุกขึ้นยืน เดินไปหน้ากระจกทองเหลืองสำรวจตัวเอง
ใบหน้าสีเปล่งปลั่ง ดวงตาเป็นประกาย ริมฝีปากแดงสดโดยไม่ต้องแต้มอะไร ท้อง...ท้องยังมองไม่ออก ยังแบนอยู่
นางยื่นมือลูบท้องน้อย พึมพำกับเจ้าตัวจิ๋วเม็ดงาในท้องว่า ลูกเอ๋ย พ่อของเจ้านึกถึงแม่กับลูกขึ้นมาได้เสียที พอเจอหน้ากันเข้า เจ้าอย่าทำให้แม่ต้องขายหน้าเชียวล่ะ
แล้วนางก็หันไปพูดกับปี้เถา "เปลี่ยนชุด"
ปี้เถาร่าเริงดีใจจนแทบจะกระโดด วิ่งไปเปิดตู้เสื้อผ้าอย่างมีความสุข
ชิงลั่วเดินเข้ามาเอ่ยถามเสียงเบา "เจ้านาง จะไปปรนนิบัติที่สวนหยกราชวัง อยากใส่ชุดไหนเจ้าคะ?"
เสิ่นจืออี้ครุ่นคิด สายตาจับจ้องไปที่ชุดที่ตัดจากผ้าแพรสีม่วงกานพลูที่โหรวกุ้ยผินพระราชทานให้ในตู้
ชุดนั้นเป็นชุดที่นางชอบที่สุด สีสันงดงาม ตัวชุดเข้ารูป สวมใส่แล้วทั้งคนดูอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน
"เอาเป็นชุดสีม่วงกานพลูนั่นล่ะ" นางเอ่ย
ชิงลั่วพยักหน้า ไปหยิบชุดมาให้
เสิ่นจืออี้ยืนอยู่หน้าต่าง มองพระอาทิตย์ที่เริ่มคล้อยต่ำลงทางตะวันตก
ครึ่งเดือนไม่ได้เจอกัน ไม่รู้ว่าชายคนนั้นยังจำหน้านางได้หรือเปล่า
แต่ไม่เป็นไร นางจะทำให้เขานึกขึ้นได้เอง
...
สวนหยกราชวัง
ดอกไห่ถางกำลังเบ่งบานสะพรั่ง กิ่งก้านเต็มไปด้วยช่อดอกสีขาวชมพูซ้อนกันเป็นชั้นๆ เมื่อลมพัด กลีบดอกก็ร่วงหล่นลงมาอย่างพรูพรู ราวกับหิมะสีชมพู