เสิ่นจืออี้มองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย
"ฝ่าบาททรงทำในสิ่งที่ควรทำแล้ว" นางกล่าว
"ฮุ่ยผินปองร้ายเชื้อพระวงศ์ สมควรได้รับผลกรรม ส่วนคนอื่นๆ... ไร้ซึ่งหลักฐาน หม่อมฉันคงไม่กล่าวหาผู้ใด"
หลี่เสวียนตู้รู้สึกบางอย่างในใจ
นางกำลังคิดเพื่อเขา
นางไม่เร่งเร้า ไม่รบกวน แม้แต่จะทำให้เขาอับอาย
นางเพียงยอมรับทุกอย่างอย่างสงบ ราวกับรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาคงไม่อาจสืบไปถึงกุ้ยเฟยได้ ดังนั้นนางจึงไม่ตั้งความหวังใดๆ
หลี่เสวียนตู้รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างอุดตันในอก
เขายอมให้นางอาละวาดดีกว่า
หากนางอาละวาด เขาก็จะชดเชยให้นาง ด้วยเงินทอง ของกำนัล หรือตำแหน่งที่สูงขึ้นเพื่อทดแทนความคับแค้นใจของนาง
แต่นางกลับไม่ทำ
ยิ่งนางไม่ทำ เขาก็ยิ่งรู้สึกเป็นหนี้บุญคุณนางมากขึ้น
"จืออี้" จู่ๆ เขาก็เอ่ยชื่อนาง
เสิ่นจืออี้ชะงักเล็กน้อย เงยหน้ามองเขา
สายตาสบกัน
ในแววตาของหลี่เสวียนตู้มีความรู้สึกที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน คล้ายความรู้สึกผิด คล้ายความเจ็บปวดใจ และคล้ายคำมั่นสัญญาที่ไม่อาจเอ่ยออกมาเป็นคำพูด
"ข้าจะชดเชยให้เจ้า" เขากล่าว เสียงต่ำแต่หนักแน่น
เสิ่นจืออี้นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าเบาๆ
นางแอบสงสัยว่าหลี่เสวียนตู้จะชดเชยอย่างไร
หลี่เสวียนตู้นั่งต่อไปอีกครู่หนึ่ง มองดูหมิงจู๋น้อยที่หลับใหล แล้วก็ลุกขึ้นจากไป
หลี่เสวียนตู้เดินออกจากประตูตำหนักฉางชุน
เขาไม่ได้รีบกลับตำหนักหย่างซินทันที แต่ยืนอยู่หน้าประตู มองดูดวงจันทร์บนฟ้า นิ่งเงียบอยู่นาน