"หมอตำแยคนนั้นสารภาพแล้ว ว่าเป็นคนของฮุ่ยผินสั่งการ"
"ฮุ่ยผินก็ถูกฮ่องเต้ประทานสุราพิษให้ เช่นถือว่าเป็นการระบายความแค้นให้เจ้า"
เสิ่นจืออี้ไม่รีบตอบทันที
โหรวกุ้ยผินมองนางแวบหนึ่ง แล้วเสริมอีกประโยค: "แต่พูดอีกอย่าง คนอยู่เบื้องหลังฮุ่ยผิน พวกเรารู้กันดีอยู่แก่ใจ นางเป็นแค่ผินตำแหน่งหนึ่ง ไหนเลยจะกล้าหาญถึงเพียงนั้น ไปคิดร้ายต่อเชื้อพระวงศ์?"
เสิ่นจืออี้ย่อมรู้ว่านางหมายถึงใคร
กุ้ยเฟย
ในวังหลังแห่งนี้ ฮุ่ยผินเป็นคนของกุ้ยเฟย เป็นความลับที่เปิดเผย
สิ่งที่ฮุ่ยผินทำ ต่อให้กุ้ยเฟยไม่ได้สั่งการด้วยตัวเอง ก็ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องอย่างแน่นอน
ฆ่าแม่เพื่อเอาลูก
ช่างเป็นแผนการที่ชั่วร้ายยิ่งนัก
หากนางให้กำเนิดองค์ชาย แผนการของกุ้ยเฟยคงเป็น: ให้โจวซือแทงเข็มขณะคลอด ทำให้นางเลือดออกมากจนเสียชีวิต จากนั้นเด็กก็ไร้แม่ กุ้ยเฟยก็จะได้ตบแต่งเบื้องบนเบื้องล่าง อุ้มเด็กมาเลี้ยงเป็นลูกของตน
ส่วนฮุ่ยผิน ก็เป็นเพียงมีดเล่มหนึ่งในมือของกุ้ยเฟย
ใช้เสร็จ ก็โยนทิ้งให้รับโทษ กุ้ยเฟยเองสะอาดหมดจด ไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย
น่าเสียดาย เกิดเรื่องผิดพลาดขึ้นสองประการ
ประการแรก นางให้กำเนิดองค์หญิง มิใช่องค์ชาย
ประการที่สอง นางไม่ตาย โจวซือถูกจับได้คาที่ ฮุ่ยผินถูกเปิดโปง กุ้ยเฟยแม้ไม่ถูกพัวพัน แต่ก็ถูกฮ่องเต้ตักเตือนจนต้องหดตัวลง
"จืออี้?" โหรวกุ้ยผินเห็นนางเหม่อลอย จึงเรียกเบา ๆ
เสิ่นจืออี้ตั้งสติกลับมา ยิ้มบาง: "ข้ากำลังคิด คนในวังนี้ ช่างมีจิตใจซับซ้อนนัก"
โหรวกุ้ยผินถอนหายใจ: "ใครบอกไม่เล่า ดังนั้นข้าจึงให้เจ้าระวังแล้วระวังอีก ครั้งนี้เป็นโชคดีของเจ้า ครั้งต่อไปเล่า?"
เสิ่นจืออี้ยิ้ม: "ทหารมา ก็ยกทัพสู้ น้ำมาถม ก็ใช้ดินกลบ"
"เอาเถิด ๆ อย่าพูดเรื่องน่าหนักใจเหล่านี้เลย" โหรวกุ้ยผินเห็นสีหน้านางเรียบเฉย รีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา แล้วหันไปหยอกเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขน "ดูหมิงจู๋สิ ท่าทางเบิกบานนัก อย่าพูดเรื่องฆ่าฟันต่อหน้านางเลย"