"ใช่สิ ยังเป็นเพียงลูกแมวน้อย ตัวเท่าฝ่ามือ ขนปุกปุย" กุ้ยเหรินหลี่รับคำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอิจฉาที่ปิดไม่มิด
โหรวกุ้ยผินก็เสริมด้วยรอยยิ้ม "กุ้ยเหรินถางชอบจนวางไม่ลง อุ้มไว้ในอ้อมอกไม่ยอมปล่อย ยังตั้งชื่อให้อีกว่าซื่อเฉวียน"
"ซื่อเฉวียน?" ซูเฟยอดยิ้มไม่ได้ น้ำเสียงแฝงความดูแคลน "ชื่อนี้...ตรงไปตรงมาดีนัก"
จ้าวหรงหัวรับคำด้วยรอยยิ้ม เอ่ยกับซูเฟยอย่างประจบประแจง "กุ้ยเหรินถางเพียงเกิดจากบ้านนอก ชื่อที่ตั้งจึงตรงไปตรงมาเช่นนี้มิใช่หรือ?"
ซูเฟยมองนางแวบหนึ่ง มิได้เอ่ยสิ่งใดเพิ่ม
จ้าวหรงหัวแสดงไมตรีต่อนางหลายครั้ง ยามนี้มีกุ้ยเหรินถางปรากฏตัวโดยไม่คาดคิด ถึงเวลาแล้วที่นางจะต้องคิดให้รอบคอบ
"เอ้อ คนท้องอยู่ มีสิ่งใดที่ฮ่องเต้ไม่พระราชทานให้?" หลินเจี๋ยหยูเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงประชดประชันจนอดไม่ได้
ฮุ่ยผินหัวเราะเย็น "ใช่แล้ว อย่าว่าแต่แมวสักตัวเลย ต่อให้ต้องการดวงจันทร์บนฟ้า ฮ่องเต้ก็ต้องหาทางเด็ดมาให้นาง"
บรรยากาศในห้องโถงเริ่มแปลกประหลาด
เฉียนฉางไจ้นั่งอยู่มุมห้อง มิได้เอ่ยปากสักคำ กำผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งไว้ในมือ ปลายนิ้วเกลี่ยไปมาบนลวดลายปักบนผ้าโดยไม่รู้ตัว
นางฟังคำประชดประชันเหล่านี้ คิดในใจว่า เมื่อไม่กี่วันก่อนนางไปส่งเสื้อผ้าเด็กเล็กที่ตำหนักฉางชุน กุ้ยเหรินถางรับของไว้ มิได้ถือสาเรื่องในอดีต แต่ก็มิได้แสดงท่าทีว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร
ยามนี้ฮ่องเต้เสด็จไปส่งแมวด้วยพระองค์เอง แมวตัวนั้นในสายตานางมิใช่เพียงแมว หากแต่เป็นน้ำพระราชหฤทัยของฮ่องเต้ เป็นสิ่งที่ฮ่องเต้ทรงทำให้ทั้งวังหลังได้เห็น