ในขณะนั้นเอง ดอกไม้ไฟลูกสุดท้ายก็ทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า
มันพุ่งสูงกว่าลูกก่อนหน้านี้ทั้งหมด ลอยอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืนชั่วครู่หนึ่ง จากนั้น——
"ปัง—ตูม!"
ดอกไม้ไฟระเบิด แสงสว่างมหาศาลปกคลุมไปทั่วครึ่งท้องฟ้า แสงค่อยๆ รวมตัวกัน กลายเป็นอักษรขนาดใหญ่สี่ตัว——
ไท่ ผิง เซิ่ง ซื่อ (ความสงบสุขรุ่งเรือง)
อักษรสี่ตัวเปล่งประกายอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน ลายเส้นสีทองชัดเจน ปรากฏอยู่ถึงห้าหกวินาทีจึงค่อยๆ จางหายไป
ทั่วลานเฉลิมฉลองเงียบสงัด ทุกคนเงยหน้ามองทิศทางที่อักษรสี่ตัวจางหายไป ต่างพากันนิ่งพูดไม่ออกเป็นเวลานาน
"ความสงบสุขรุ่งเรือง..." ขุนนางอาวุโสคนหนึ่งพึมพำกับตัวเอง ดวงตาแดงก่ำ "เป็นนิมิตหมายที่ดีนัก"
"ใช้เงินมากมายขนาดนี้ คงไม่ใช่น้อยๆ"
"พระนางกุ้ยเฟยทรงตั้งพระทัยจริงๆ"
หลี่เสวียนตู้ยืนอยู่ด้านหน้าสุด เงยหน้ามองแสงสีทองเส้นสุดท้ายจางหายไป บนใบหน้าแปรเปลี่ยนจากความประหลาดใจเป็นความชื่นชม แล้วจากความชื่นชมเป็นความยินดีที่หาได้ยาก
"พระชายารักเอาใจจัง" เขาหันไปมองพระนางกุ้ยเฟยที่อยู่ข้างกาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างชัดเจน
ใบหน้าของพระนางกุ้ยเฟยแดงระเรื่อด้วยแสงไฟจากอ่างถ่านและดอกไม้ไฟ นางก้มหน้าลง เสียงเต็มไปด้วยความเขินอาย: "ขอเพียงฝ่าบาททรงพอพระทัย ทุกสิ่งก็คุ้มค่าแล้ว"
พูดจบ นางก็เอนตัวลงพิงบ่าของหลี่เสวียนตู้เบาๆ
หลี่เสวียนตู้ไม่ได้ผลักไสออกไป กลับยื่นมือลูบหลังมือของนางเบาๆ แล้วกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงกังวาน: "พระนางกุ้ยเฟยช่วยดูแลงานเลี้ยงวันส่งท้ายปีครั้งนี้ จัดการทุกอย่างเรียบร้อย ความสามารถโดดเด่น ข้ารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง"
"ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ให้พระนางกุ้ยเฟยช่วยเหลือฮองเฮา ร่วมกันดูแลกิจการในวังหลัง"