จ้าวเฉวียนอันย่อตัวลงนั่งยองๆ อีกครั้ง พินิจขี้เถ้าที่เหลืออยู่ในอ่างถ่านไฟอย่างละเอียด
เขาไม่กล้าเขี่ยให้เสียร่องรอย เพียงโน้มตัวเข้าไปสูดดม
ในขี้เถ้าถ่าน นอกจากกลิ่นหอมของใบชาแล้ว ยังดูเหมือนจะมีกลิ่นหอมหวานแปลกๆ จางๆ ซึ่งไม่อาจบอกได้ชัดเจน
จ้าวเฉวียนอันรับราชการในวังมาหลายสิบปี เรื่องสกปรกอะไรไม่เคยเห็นมาก่อน? ในใจเขามีข้อสันนิษฐานอยู่แล้ว แต่ไม่กล้าฟันธง คงต้องรอให้หมอหลวงมาตรวจดูก่อน
ไม่นาน เสี่ยวชุนจื่อก็พาหมอหลวงผมขาวคนหนึ่งเดินทางมาอย่างเร่งรีบ
หมอหลวงชราแซ่โจว ประจำอยู่ที่ไท่อีเยวี่ยน คืนนี้แม้จะเป็นงานเลี้ยงวันส่งท้ายปี แต่เขาก็ไม่กล้าละเลย
“ท่านขันทีจ้าว ท่านไม่สบายตรงไหนหรือ?” หมอหลวงโจวแบกกล่องยา หอบหายใจเข้าประตูมา
จ้าวเฉวียนอันดึงเขาไปที่ข้างอ่างถ่านไฟ แล้วลดเสียงกระซิบ: “หมอหลวงโจว ช่วยดูขี้เถ้าในอ่างถ่านนี้หน่อย มีอะไรผิดปกติหรือไม่?”
หมอหลวงโจวตะลึงไปครู่หนึ่ง แล้วย่อตัวลง หยิบเข็มเงินออกมาจากกล่องยา ค่อยๆ เขี่ยขี้เถ้าถ่าน แล้วโน้มตัวเข้าไปสูดดม
คิ้วของเขาขมวดมุ่นมากขึ้นเรื่อยๆ จึงหยิบขวดเครื่องเคลือบขนาดเล็กออกมาจากกล่องยา เทผงสีขาวเล็กน้อยลงบนขี้เถ้า เห็นได้ชัดว่าผงนั้นเปลี่ยนเป็นสีเขียวอ่อนทันที
สีหน้าของหมอหลวงโจวเปลี่ยนไป
“ท่านขันทีจ้าว” น้ำเสียงของเขาลดต่ำลงอย่างมาก ปนด้วยความสั่นเทาเล็กน้อย “ในขี้เถ้าถ่านนี้มียานอนหลับผสมอยู่”
“สิ่งนี้เป็นของต้องห้ามในวัง หากสูดดมเข้าไปเพียงเวลาชงชาเดียว ก็จะหมดสติไม่รู้สึกตัว”