เสียงทุ้มต่ำเร้าใจของหลี่เสวียนตู้ทำให้เสิ่นจืออี้ผู้หลงใหลในเสียงหัวใจเต้นเร็วขึ้นหนึ่งจังหวะโดยไม่รู้ตัว
บนใบหน้านางไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมา: "หมอจางบอกว่าหม่อมฉันร่างกายแข็งแรง ฟื้นตัวได้เกือบเต็มที่แล้ว..."
อันที่จริงคำพูดเดิมของหมอนั้นคือร่างกายของถังหรงหัวแข็งแรงราวลูกวัว อัตราการฟื้นตัวน่าตกใจยิ่งนัก หมอผู้อายุงานหลายสิบปีไม่เคยพบเห็นมาก่อน
นางไม่เชื่อว่าหลี่เสวียนตู้จะไม่รู้ แล้วยังหาเรื่องมาถามนางอีก
แน่นอน ในวินาทีถัดมา สายตาของหลี่เสวียนตู้ก็ลึกล้ำขึ้นมา
เสิ่นจืออี้ตั้งตัวไม่ทัน เขาก็ยื่นมือคว้าเอวนางฉุดเข้ามาหาตนอย่างกะทันหัน
"ให้ข้ารออยู่นานเลย!"
เสิ่นจืออี้ร้อง "อ้า" ออกมา ยังไม่ทันจะทรงตัว หลี่เสวียนตู้ก็ลุกขึ้นยืนแล้ว มือหนึ่งโอบเอวนาง อีกมือหนึ่งรองใต้เข่านาง อุ้มนางขึ้นในแนวนอน
ชั่วขณะที่ร่างกายลอยขึ้น เสิ่นจืออี้กอดคอเขาไว้โดยสัญชาตญาณ
สายตาสี่ดวงสบกัน
ในดวงตาเขามีไฟ บนใบหน้านางมีสีแดงเรื่อ
"ฝ่าบาท..." เสียงของนางเบาราวขนนก ลอยมากระทบข้างหูของเขา
หลี่เสวียนตู้ไม่ตอบ เพียงอุ้มนางเดินเข้าห้องชั้นใน
ม่านเตียงร่วงลง ปกปิดบรรยากาศแห่งฤดูใบไม้ผลิในห้องไว้มิดชิด
"ตรงนี้... เหมือนจะใหญ่ขึ้นมากเลย"
หลี่เสวียนตู้สัมผัสไม่ยอมปล่อย
เสิ่นจืออี้: ...
"ฝ่าบาท!"
...
ไฟในอ่างถ่านส่งเสียงเปรี๊ยะ ขึ้นอีกครั้ง ราวกับกำลังเขินอายแทนพวกเขา
หิมะข้างนอกหยุดลงเมื่อใดไม่รู้ พระจันทร์โผล่ครึ่งหัวจากหลังเมฆ แสงเย็นเยียบสาดลงบนกระเบื้องเคลือบของตำหนักฉางชุน สะท้อนเป็นชั้นสีเงินบาง ๆ