โหรวกุ้ยผินพยักหน้า: "ได้ยินมาว่า เป็นกุ้ยเฟยที่ช่วยดูแล ดูสิ นางเริ่มสาละวนอยู่กับเรื่องนั้นเสียยกใหญ่แล้ว"
"เมื่อวานได้ยินไท่เถียนน้อยในวังของข้ากล่าวว่า ฝั่งตำหนักเฉิงเฉียนยุ่งตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ทั้งคัดเลือกการร่ายรำ ทั้งจัดที่นั่ง กุ้ยเฟยใช้คนของเน่ยอู้ฝู่ให้วุ่นวายไปหมด"
เฉียนฉางไจ้รับคำ สีหน้าแฝงความจนใจ: "แต่ทว่าคนอื่นเขามีเงินทอง นางกำนัลและไท่เถียนก็เต็มใจไปรับใช้ที่ตำหนักเฉิงเฉียนกันนัก กุ้ยเฟยใจกว้าง ให้รางวัลหนักมือ ใครจะไม่เต็มใจเล่า?"
เฉียนฉางไจ้พูดความจริง กุ้ยเฟยมีตระกูลสูงศักดิ์ มือเติบ มีเงินทองใช้สอยไม่ขาดมือ เวลาให้รางวัลบ่าวไพร่ก็ไม่เคยตระหนี่
ผู้คนเบื้องล่างจึงเต็มใจทุ่มเททำงานให้นาง ข่าวคราวก็คล่องตัว
"ฮองเฮาก็ปล่อยข่าวออกมาแล้วเช่นกัน" โหรวกุ้ยผินยกชาขึ้นจิบ "ว่าปีนี้จะประกาศเลื่อนบรรดาศักดิ์ทั่ววังหลัง ดูสิ ตำหนักคุนหนิงช่วงนี้ผู้คนเข้าออกไม่ขาด คับคั่งไม่แพ้กัน"
"นางสนมแต่ละตำหนักต่างพากันไปที่นั่น บ้างก็ส่งของกำนัล บ้างก็ไปคารวะ คับคั่งยิ่งกว่าตลาดนัดเสียอีก"
เฉียนฉางไจ้ยิ้มน้อยๆ ลดเสียงลง: "โอกาสจะได้เลื่อนบรรดาศักดิ์ยากๆ แบบนี้ ใครจะไม่พยายามกันเล่า?"
คำพูดนี้ไม่ผิด
การประกาศเลื่อนบรรดาศักดิ์ทั่ววังหลัง เรื่องใหญ่หลวงสำหรับนางสนมในวังหลังเป็นที่สุด
บรรดาศักดิ์สูงขึ้น สวัสดิการก็เพิ่มตาม เงินเดือนรายเดือนมากขึ้น จำนวนข้ารับใช้มากขึ้น ถึงขนาดชามข้าวยังเพิ่มกับข้าวได้อีกสองอย่าง
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องหน้าตา พบคนที่มีบรรดาศักดิ์ต่ำกว่าก็ไม่ต้องคำนับ พบคนที่สูงกว่าก็หลังตรงขึ้นได้บ้าง