"ไม่…ไม่ได้นะ เราต้องให้ความสำคัญกับการเรียนเป็นหลัก อย่าไปคิดเรื่องไร้สาระพวกนั้น"
ได้ยินคำนี้ สีหน้าของอเย่ฝานก็เผยความพิกลออกมา เขากอดอกพิงประตูรถ หลุดขำ "คิดอะไรอยู่เนี่ย?"
"คุณ…ต่างหากที่คิดอะไร?" หนิงซีกระแอม
ปกติเวลาไปบ้านอเย่ฝาน เธอยังไม่รู้สึกว่ามันมีอะไร เพราะยังไงก็ไปเอาเอกสารการเรียน แต่ครั้งนี้เธอสัมผัสได้ชัดเจนว่ามันไม่ชอบมาพากล
ชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพัง ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น?
ไม่ได้!
ไม่ได้เด็ดขาด!!!
เย่ฝานกุมขมับ จากปฏิกิริยาของหนิงซี เด็กคนนี้ต้องเข้าใจผิดแน่ เขายักไหล่อย่างจนใจ "คุณซีน้อย วันนี้เป็นวันเกิดผมนะ ที่นครหลวงผมมีเพื่อนแค่คุณคนเดียว จริง ๆ ไม่ได้คิดอะไรเลย"
"วันเกิด?"
หนิงซีชะงักไป รอยแดงบนใบหน้ายิ่งทวีขึ้น ในใจอายสุด ๆ
เธอยังนึกว่า...
แหวะ ๆ ๆ!
ไม่มีอะไรเลย อืม ไม่มีอะไรเลย!!!
"ใช่แล้ว"
เย่ฝานพยักหน้า ใบหน้ามีรอยยิ้มบาง "อยู่ฉลองวันเกิดคนเดียวมันเหงาเกินไป เลยคิดจะชวนคุณมาด้วยกัน แน่นอน ถ้าคุณไม่เต็มใจ ก็ไม่เป็นไร"
"เต็มใจ…สิ"
หนิงซีโบกมือเล็กน้อย เสียงนุ่มนิ่มเจือด้วยความน้อยใจนิด ๆ "ทำไมไม่บอกก่อนล่ะ ฉะ...ฉันไม่ได้เตรียมของขวัญเลย..."
"ไม่ต้องมีของขวัญหรอก"
สำหรับเย่ฝาน แค่หนิงซีเต็มใจมาฉลองวันเกิดกับเขา นั่นคือของขวัญที่ดีที่สุดแล้ว