"พี่กู่ ฉันแพ้แล้วค่ะ"
สำหรับผลลัพธ์นี้ หนิงซีไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลย ตั้งแต่แรกเธอก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะชนะ เพราะกู่จื่ออีเป็นนักหมากล้อมมืออาชีพขั้นต้น ความต่างของฝีมือที่แท้จริงนั้นชัดเจนมาก
ในเกมนี้กับกู่จื่ออี เธอเล่นได้เหนือกว่าปกติ สามารถเล่นกับมืออาชีพขั้นต้นไปได้เกินร้อยตา หากเป็นเมื่อก่อน เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝัน
แน่นอน ส่วนสำคัญก็เพราะกู่จื่ออียอมออมมือให้
เรื่องนี้ ในใจของหนิงซีก็รู้ดี
กู่จื่ออีส่ายหน้าเล็กน้อย สายตาจับจ้องกระดาน พลางเอ่ยด้วยความทึ่ง "ตามกติกาการทดสอบ เธอชนะ ตอนครบห้าสิบตา ฉันเป็นฝ่ายแพ้เธออยู่หนึ่งกับหนึ่งในสามเม็ด"
เธอถอนหายใจเบา ๆ แล้วพูดว่า "ฉันแทบไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอเพิ่งเรียนหมากล้อมมาได้แค่สี่เดือนกว่า เก่ง...เก่งจริง ๆ!"
ดวงตาของหนิงซีแฝงความถ่อมตัว เสียงหวานนุ่มดังขึ้น "พี่พูดเกินไปแล้วค่ะ"
การทดสอบสิ้นสุดลงแต่เพียงเท่านี้
กู่อวิ๋นกวาดตามองหลานสาว แล้วเอ่ยหยอกล้ออย่างขบขัน "จื่ออี หนูน้อยหนิงเป็นแค่มือสมัครเล่นขั้นหนึ่งยังเล่นกับเธอได้เกินร้อยตา ฝีมือมืออาชีพขั้นต้นของเธอนี่ดูจะไม่ค่อยดีนะ?"
"คุณปู่!"
กู่จื่ออีทั้งอับอายทั้งกลุ้ม
"ฮ่า ๆ ๆ..."
หลังจากหยอกเย้าหลานสาวแล้ว สายตาของกู่อวิ๋นก็ตกลงบนตัวหนิงซี เอ่ยปากเนิบ ๆ "หนูน้อย เธอทำได้ดีมาก ยินดีด้วยที่ผ่านการทดสอบ"
"นับจากวันนี้ เธอคือลูกศิษย์คนแรกของข้า ต่อไปต้องตั้งใจฝึกฝน พยายามก้าวขึ้นเป็นนักหมากล้อมอาชีพให้เร็วที่สุด"
ในฐานะนักหมากล้อมระดับเก้าดั้ง กู่อวิ๋นมีผู้คนที่อยากมาเป็นลูกศิษย์นับไม่ถ้วน