"หนิงซี มาให้ผมสอนเล่นบาสเกตบอลไหมครับ?"
ตรงหน้าของเด็กสาวไม่กี่เมตรมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ รูปร่างในชุดกีฬาแบรนด์เนม ผิวคล้ำเล็กน้อย แต่กลับให้ความรู้สึกหล่อเหลาอย่างมีเอกลักษณ์
จ้าวเหวินฮ่าว ผลการเรียนปานกลาง กรรมการนักเรียนฝ่ายกีฬาของห้องสอง และยังเป็นกัปตันทีมบาสเกตบอลของโรงเรียนอีกด้วย
ได้ยินว่าที่บ้านร่ำรวยมาก บริจาคเงินและอุปกรณ์การเรียนการสอนให้เจิ้นหัวไม่น้อย ถึงได้ถูกคัดเลือกเป็นกรณีพิเศษ
จ้าวเหวินฮ่าวก็นับว่าเป็นบุคคลโด่งดังในโรงเรียน ในวัยแรกแย้มบานสะพรั่งนี้ เขาได้รับจดหมายรักจากสาวๆ ไม่น้อย
แต่ทว่า ตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้พบหนิงซี จ้าวเหวินฮ่าวก็ตะลึงงันงันงง เด็กสาวคนอื่นในโรงเรียนเทียบไม่ติดเลยสักนิด
ดังนั้น เขาจึงหาทางเข้าใกล้หนิงซีตลอด พยายามทุกวิถีทางแต่กลับไม่ค่อยได้ผล
วันนี้เห็นว่าหนิงซีกำลังเล่นบาสเกตบอลอยู่ ในใจก็พลันดีใจเป็นบ้าเป็นหลัง
บาสเกตบอลน่ะเป็นของถนัดของเขาเลย โอกาสที่ยากจะพบพานเช่นนี้ จะปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างไร
หนิงซีหันกายมา เอ่ยปากปฏิเสธว่า "ไม่ต้องค่ะ"
เห็นหนิงซีปฏิเสธ จ้าวเหวินฮ่าวก็ไม่ท้อถอย
เขาใช้มือเดียวเก็บลูกบาสข้างเท้าขึ้นมา เรี่ยวแรงเล็กน้อยที่ปลายนิ้วทั้งห้า ลูกบาสหมุนวนเป็นวงอยู่บนนิ้วชี้ขวาของเขาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสยรอยยิ้มที่ตัวเองคิดว่าหล่อเหลามาก
"หนิงซี พวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมห้องกัน ไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้หรอกนะ"
หนิงซีส่ายหน้าแผ่วเบา ปฏิเสธอีกครั้งว่า "ขอบคุณน้ำใจของเพื่อนจ้าวนะคะ แต่ไม่ต้องจริงๆ ค่ะ"
เห็นดังนั้น จ้าวเหวินฮ่าวก็แอบให้สัญญาณตากับหัวหน้าห้องซูเคอ