“ฮ่าๆ—”
เงียบไปห้าวินาทีกว่าๆ จ้าวเหวินฮ่าวก็หัวเราะลั่น ใบหน้าเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย “ก็แค่แกน่ะนะ? จะมาโกนหัวฉันเนี่ยนะ?”
“ไม่เอากระจกมาส่องดูตัวเองบ้างเลย น่าตลาดชะมัด!”
“ถ้าคิดว่าตลาด ก็ไปหัวเราะต่ออีกสักพักสิ”
เย่ฝานตอบกลับอย่างเรียบเฉย ไม่ได้เก็บคำเยาะเย้ยของจ้าวเหวินฮ่าวมาใส่ใจแม้แต่น้อย
ชาติก่อน เขาในฐานะเจ้าของบริษัทที่มีมูลค่ากว่าร้อยล้าน เห็นเหตุการณ์ต่างๆ มามากมาย
การปะทะตรงหน้านี้ เป็นแค่การทะเลาะกันเล่นๆ เท่านั้น
เมื่อเผชิญกับคำด่าทอของมด ช้างจะตอบโต้ไหม?
เอ่อ… ตอนนี้เขาถือว่าเป็นช้างตัวน้อยกระมัง!
“ฟุ่บ!”
หลัวอวี่เมิ่งเข้ามาชิดข้างหนิงซี ดวงตาเป็นประกาย “เสี่ยวซี เธอไม่คิดว่าเย่ฝานเท่มากหรือ?”
“เป็นคนน่าสนใจดีนะ”
หนิงซียิ้มอ่อนโยน เอ่ยคำประเมินของตัวเอง
“แก…”
จ้าวเหวินฮ่าวหน้าแดงก่ำ ต่อยไปเต็มแรงแต่กลับโดนหมอนขนนก ความรู้สึกนี้ทำให้เขาหงุดหงิดแทบกระอักเลือด
“ฉัน?”
เย่ฝานหมุนตัวมายืนข้างหนิงซี กล่าวเรียบๆ “ฉันอยู่ทีมกับเสี่ยวซี สู้พวกแกสามคน”
พูดพลางลูบผมตัวเอง “ระวังฉันโกนหัวแกให้เกลี้ยงนะ”
“เอ่อ…”
ได้ยินแบบนี้ หนิงซีร้อนใจจนอยู่ไม่ติด มือเล็กโบกไปมา “เย่ฝาน ฉัน ฉันเล่นบาสไม่เป็นนะ เธอ…”
“ไม่เป็นไร เธอแค่ยืนดูอยู่ข้างๆ”
เย่ฝานไม่เปิดโอกาสให้หนิงซีปฏิเสธ ร่างกายก้มต่ำลงเล็กน้อย เข้าไปใกล้ติ่งหูของหนิงซี สูดดมกลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างกายของหญิงสาว จิตใจสงบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ความรู้สึกนี้ดีมาก…
ถ้าเป็นไปได้ ก็ขอให้เป็นแบบนี้ทั้งชีวิต!
หนิงซีโดนการกระทำกะทันหันของอเย่ฝานทำเอาตกใจถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าเล็กๆ ร้อนผ่าว เพราะตื่นเต้นมากเกินไป เลยทำให้พูดจาติดขัด “จริงๆ…ได้เหรอ? ฉัน ฉันรู้สึกว่าฉันจะถ่วงเธอ”
“ไม่หรอก”
เย่ฝานส่ายหน้า ยืนยันอีกครั้ง “ฉันบอกว่าไม่ ก็คือไม่”
ข้างนอกสนามบาส มีนักเรียนชายไม่น้อยสังเกตเห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นที่นี่ ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมื่อกี้ท่าทีที่เย่ฝานกระซิบที่ข้างหูของหนิงซีนั้น ทุกคนเห็นกันหมด