ในห้องเรียน
ใบหน้าของอเย่ฝานสงบนิ่ง ดูจริงจัง
ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายราวกับคนแปลกหน้าไม่ให้เข้าใกล้ ทำให้สาว ๆ หลายคนประกายตาเป็นประกาย
หนิงซีหันไปมองอเย่ฝานด้านหลัง ใบหน้าแก้มยุ้ยน้อย ๆ เต็มไปด้วยความตะลึงงัน
ไม่ว่าจะมองมุมไหน เย่ฝานก็ดูเหมือนกำลังออกหน้าแทนเธอ
แต่…ทำไมเขาถึงทำแบบนี้?
เพิ่งรู้จักกันแท้ ๆ ทำไมต้องออกหน้าแทนเธอด้วย?
หรือว่า…
ถุย——
หนิงซี เธอกำลังคิดอะไรฟุ้งซ่านอยู่เนี่ย?!
คงจะ…น่าจะ…บางที…แค่บังเอิญล่ะมั้ง
อื้ม ต้องเป็นแบบนั้นแน่!
ในใจของเด็กสาวพลันมีความคิดมากมายแวบผ่าน ใบบนใบหน้าอันงดงามปรากฏรอยแดงระเรื่อบางเบาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน งดงามเกินห้ามใจ
บนแท่นบรรยาย
มือของฉีเหวินเจวี๋ยที่ถือแก้วเก็บความร้อนค้างอยู่กลางอากาศ
จุดทศนิยมผิดตำแหน่ง?
นิ่งงันไปสองวินาที เขาหันไปมองกระดานดำ เมื่อสายตาหยุดอยู่ตรงตำแหน่งที่เย่ฝานบอก ใบหน้าก็ปรากฏร่องรอยเก้อเขินวาบหนึ่ง
โชคดีที่ตอนนี้เขาหันหลังให้นักเรียน ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา
มุมปากของเขากระตุกน้อย ๆ หยิบชอล์กขึ้นมาเลื่อนจุดทศนิยมไปข้างหลังหนึ่งตำแหน่ง แล้วหันกลับมาทำเป็นเรียบเฉยพูดว่า "คุณครูพลาดไปเอง เย่ฝานเป็นคนช่างสังเกตดีมาก"
เย่ฝานนั่งลง สีหน้ายิ้มคล้ายยิ้ม
"คุณครูครับ ผมคิดว่าโจทย์ใหญ่ฟิสิกส์ข้อนี้เกินขอบเขตไปมาก สำหรับนักเรียนม.ปลายปีสามแล้ว ยากเกินไปจริง ๆ ขนาดในข้อสอบเอ็นทรานซ์ปีที่ผ่านมา ก็ไม่เคยมีโจทย์ใหญ่ระดับยากแบบนี้ออกเลย"