เรื่องราวเดียวกันนี้กำลังเกิดขึ้นในห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงเรียนยวี่ชิง
หวังหวยหลู่ยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ตรงหน้าเขามีนักเรียนสามคนยืนอยู่ เป็นชายสองหญิงหนึ่ง ทั้งสามมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือสวมแว่นตา
“เรื่องก็เป็นอย่างที่บอก พวกเธอสามคนคือนักเรียนที่เก่งที่สุดของชั้นมัธยมปลายปีสามยวี่ชิง ดังนั้นการสอบร่วมครั้งนี้จะต้องทุ่มเทอย่างเต็มที่ ให้เจิ้นหัวได้เห็นความแข็งแกร่งของยวี่ชิงเรา เข้าใจไหม?”
“เข้าใจ!”
ทั้งสามพยักหน้า แววตาเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ
............
ชั่วพริบตาเดียว สองวันก็ผ่านพ้นไป
เพื่อจัดสถานที่สำหรับการสอบร่วมครั้งนี้ เจิ้นหัวจึงให้นักเรียนชั้นปีหนึ่งและปีสองหยุดเรียน ส่วนนักเรียนปีสามหลังจากสอบเสร็จก็ให้หยุดวันเสาร์อาทิตย์ ซึ่งสำหรับนักเรียนปีสามแล้วถือเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจอย่างมาก
ผ่านมาหนึ่งเทอมครึ่ง พวกเขาพึ่งได้หยุดสองวันติดเป็นครั้งแรก...
วันศุกร์ หกโมงเช้า
พระอาทิตย์ค่อย ๆ เคลื่อนขึ้นจากขอบฟ้าด้านตะวันออก ผืนดินสงบเงียบ เมื่อแสงแรกสาดผ่านหมอกบาง ๆ ก็เปิดรับยามเช้าอันอบอุ่น
เย่ฝานชื่นชอบการวิ่งตอนเช้ามาก ยามเช้าไม่มีเสียงอึกทึกจอแจ ทำให้จิตใจสงบเยือกเย็น
วิ่งรอบหมู่บ้านไปได้ครึ่งชั่วโมง เขากลับบ้านไปอาบน้ำเย็น จากนั้นก็เริ่มเตรียมอาหารกลางวัน
พอเดินเข้าไปในห้องครัว เย่ฝานก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงพึมพำกับตัวเองว่า “วันนี้มีสอบ คุณซีน้อยคงจะไปกินข้าวที่โรงอาหาร”
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ล้มเลิกความคิดที่จะเตรียมอาหารกลางวัน ดูเวลาแล้วเพิ่งเจ็ดโมงเช้า เขามาที่ห้องนั่งเล่นหยิบหนังสือบนโซฟาขึ้นมาอ่านเล่น
ไม่กี่นาทีผ่านไป กริ่งประตูก็ดังขึ้น
“มาแล้ว”
เย่ฝานฉายแววตาสงสัย
ใครจะมาหาเขาแต่เช้าขนาดนี้?
อยู่ที่นครหลวงอย่าว่าแต่เพื่อนเลย แม้แต่คนที่รู้จักมักคุ้นก็มีไม่กี่คน!
เขามาถึงหน้าประตู เปิดออก เมื่อเห็นคนที่อยู่หน้าประตูชัดเจน คนทั้งคนก็ตกตะลึงอึ้งไปทั้งร่าง