เพื่อรับประกันความยุติธรรมของสอบร่วม ระหว่างสอบจะจัดนักเรียนทั้งหมดจากทั้งสองโรงเรียนสลับคละกัน แต่ละห้องจะมีอาจารย์คุมสอบสองคน คนหนึ่งมาจากเจิ้นหัว อีกคนมาจากยวี่ชิง
เที่ยงธรรม ยุติธรรม!
เพียงแต่ กฎแบบนี้สำหรับเย่ฝานแล้ว ไม่เอื้ออำนวยเอาเสียเลย
เพราะว่า…
เขาถูกจัดให้อยู่ห้องสี่ ส่วนหนิงซีก็ยังคงอยู่ที่ห้องสอง นั่นก็หมายความว่า ตอนสอบเขาจะไม่ได้เจอหนิงซี
นักเรียนที่ถูกแยกไปห้องอื่น ต่างก็ออกจากห้องกันหมดแล้ว ตรงกันข้าม เย่ฝานขมวดคิ้วนั่งติดที่ ไม่คิดจะขยับตัวไปไหน
หนิงซียกมือขึ้นเคาะโต๊ะ เตือนว่า “รีบไปห้องสี่เถอะ อีกเดี๋ยวก็จะเริ่มสอบแล้วนะ”
เย่ฝานก็เปิดเผยดี พูดความคิดในใจออกมาตรงๆ เลยว่า “ผมอยากสอบกับคุณ ไม่อยากไปห้องสี่เลย”
“ไม่…ไม่ได้นะ”
ในดวงตาของหนิงซีมีความรู้สึกประหลาดๆ วูบผ่าน ริมฝีปากแดงระเรื่อขยับ “จัดห้องไว้แล้ว จะเอาแต่ใจไม่ได้นะ อีกอย่างก็แค่วันเดียวเอง ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“วินาทีเดียวก็ไม่ได้!”
แววตาของอเย่ฝานใสสะอาดราวกับหยดน้ำ มีความจริงจังแฝงความเอาจริงเอาจัง
หัวใจของหนิงซีที่เพิ่งสงบลง พลันว้าวุ่นขึ้นมาอีกครั้ง แก้มใสๆ ระเรื่อแดงช่วยเสริมเสน่ห์สะกดใจให้เธอยิ่งขึ้น สายตาหลบต่ำลง เสียงอ่อนเอ่ยว่า “อย่าดื้อสิ รีบไปห้องสี่เถอะ เดี๋ยวไม่ทันนะ”
“เฮ้อ!”
เย่ฝานถอนหายใจ
อย่างจนใจ แต่ก็ไม่มีทางอื่น
เขาหยิบอุปกรณ์ที่จะใช้สอบ ลุกขึ้นยืนแล้วก็ยังวางใจไม่ได้ จึงเอ่ยเตือนเบาๆ ว่า “คุณซีน้อย อย่าลืมที่ตกลงกันไว้นะ ถ้าสอบร่วมครั้งนี้ผมได้ที่หนึ่ง สุดสัปดาห์นี้คุณต้องเลี้ยงข้าวผมนะ ห้ามกลับคำ”
“…อืม”
หนิงซีพยักหน้ารับ ภายในแววตาลึกๆ มีแววขำๆ แฝงอยู่
ตอนนี้แล้ว ยังจะคิดเรื่องนี้อีกเหรอ?
นี่มันไร้เดียงสาจริงๆ…
สอบเสร็จวันนี้แล้ว เสาร์อาทิตย์หยุดสองวัน นั่นก็คือ อย่างเร็วก็ต้องรอถึงวันจันทร์หน้าถึงจะรู้คะแนน
แต่เย่ฝานเหมือนไม่รู้เรื่องนี้เลย ยังคงเฝ้าจดจ่อกับคำสัญญานี้
ชวนตลกดี แต่ในใจของเธอก็มีความรู้สึกประหลาดๆ อยู่เหมือนกัน
ในสายตาของอเย่ฝานนั้น ราวกับมีเพียง…เธอ!
“เที่ยงไปกินข้าวด้วยกันนะ”