"แค่ก!"
จานชงซานใบหน้ากระตุก สีหน้าประหลาดใจยิ่งนัก อากัปกิริยาเมื่อครู่ของอเย่ฝาน หากเกิดขึ้นกับนักเรียนคนอื่น เขาคงจะเอ่ยปากตำหนิไปแล้ว
หน้าที่ของนักเรียนคือการเล่าเรียน นอกจากนี้ก็ไม่มีสิ่งใดอีก
นี่คือแนวคิดการสอนที่เขายึดมั่นมาตลอด แต่มันกลับใช้ไม่ได้กับนักเรียนอย่างเย่ฝาน...
ใช่เลย!
ผลการเรียนของอเย่ฝานมันยอดเยี่ยมเกินไป ยอดเยี่ยมจนเขาไม่อาจติเตียนอะไรได้เลย
นักเรียนแบบนี้ เขาจะไปตำหนิได้อย่างไร?
คงพูดไม่ได้ว่า: เย่ฝานเอ๋ย ใกล้สอบเอนทรานซ์แล้ว เธอต้องทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับการเรียน พยายามพัฒนาคะแนนของตัวเองให้ดีขึ้นนะ
น่าขำชะมัด!
การทดสอบย่อยหลายครั้งหลังมานี้ จานชงซานตรวจดูกระดาษคำตอบทั้งหมดของอเย่ฝานแล้ว รู้สึกดีใจ แต่ก็รู้สึกหมดหนทางจนทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน
คะแนนเต็ม คะแนนเต็ม... ก็ยังเป็นคะแนนเต็ม
นี่มัน...
จนปัญญาจะสอนเขาเลย
ได้ยินเสียงกระแอมของจานชงซาน หนิงซีก้มหน้าลงต่ำอีก อยากจะมุดหายลงไปในรอยแยกของพื้นดิน
จบแล้ว คราวนี้ต้องโดนดุแน่!
เย่ฝานจอมแสบ เย่ฝานตัวร้าย หนิงซีเคยเตือนเขาตั้งหลายครั้งแล้ว ว่าอย่ามาพ่นคำพูดประหลาด ๆ นี่เวลามีคนอยู่ด้วย แต่เจ้าตัวนี่ดันเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาเสียหมด
คราวนี้ดีแล้ว มาทำแบบนี้ต่อหน้าผู้อำนวยการ หนิงซีถูกเจ้าตัวนี่ทำให้เดือดร้อนหน้าตาแหกแน่ ๆ
สีหน้าของอเย่ฝานไม่เปลี่ยนไปเลย เขาบอกว่า "ผู้อำนวยการครับ งานยุ่งแค่ไหนก็อย่าลืมดื่มน้ำเยอะ ๆ นะครับ ไม่งั้นเดี๋ยวคอก็จะไม่สบาย สุขภาพแข็งแรงเท่านั้น ถึงจะสร้างคุณูปการให้แก่วงการการศึกษาของประเทศชาติได้ใหญ่หลวงยิ่งขึ้น คุณว่าจริงไหมครับ?"
"..."
"..."
"..."
สีหน้าของทั้งสามคนแตกต่างกันไป แต่มีจุดหนึ่งที่เหมือนกัน
เปี่ยมสีสัน!!!