"ผมจะจีบคุณ!"
หนิงซีตาค้าง จ้องมองอเย่ฝานตรงหน้าอย่างเหม่อลอย
ในวินาทีนั้น เธอไม่ได้ยินเสียงใด ๆ รอบตัวอีกเลย รับรู้ได้เพียงความรักลึกซึ้งจากอเย่ฝาน ราวกับคลื่นยักษ์แห่งความในใจ ที่ซัดใส่เธอผู้เปรียบดั่งกระดาษขาวในเรื่องนี้ จนแทบหายใจไม่ออก
เย่ฝานยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มหล่อเหลา ในดวงตาล้ำลึกมีประกายอ่อนโยน มองดูเด็กสาวผู้งดงามมีเสน่ห์ตรงหน้า ราวกับทอดสายตามองดอกบัวที่เฝ้าถนอมมานับพันปีจึงผลิบาน
แม้แต่แสงตะวันส่องลอดหน้าต่างห้องเรียน ก็ดูเหมือนจะอ่อนหวานตามเด็กสาวไปด้วย สายตาของเขาจึงอ่อนโยนอย่างที่สุดตามไปเช่นกัน
สองชีวิตที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเผยความรู้สึกในใจกับหนิงซี
เดิมทีเย่ฝานไม่ได้คิดจะสารภาพเร็วขนาดนี้ เพราะใจร้อนกินเต้าหู้ร้อนไม่ได้
เขารู้ดีแก่ใจ
แต่แผนการแสบ ๆ ของแม่ยาย บวกกับบรรยากาศเมื่อครู่ ก็ทำให้เขาเผลอพูดความในใจออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด
ไม่ใช่ความผิดผม ไม่ใช่ความผิดผม คุณซีน้อย จะโทษก็โทษแม่เราเถอะนะ...
หนิงซีนิ่งงันไปเนิ่นนาน เงียบไม่พูดอะไร มีเพียงรอยแดงระเรื่อน่ามองบนแก้มทั้งสองข้าง
เย่ฝานรู้สึกไม่ค่อยดี จึงลองถามเสียงเบา: "คุณซีน้อย คุณ...ไม่เป็นไรนะ?"
ไม่ถามก็แล้วไป พอถาม รอยแดงบนใบหน้าหนิงซีก็ยิ่งชัดขึ้นทันที เธอฟุบลงกับโต๊ะ มือเล็ก ๆ สองข้างปิดบังใบหน้างดงามไว้ เขินอายจนแทบสิ้นฤทธิ์: "คุณ คุณ...ไม่ได้นะ"
"อะไรไม่ได้?"