เช้า 7 นาฬิกา 40 นาที
เย่ฝานแบกกระเป๋านักเรียน ง่วนอยู่กับการกินซาลาเปาและดื่มน้ำเต้าหู้
เพิ่งเดินเข้าไปในตรอก ก็ถูกคนดักรอ ตรงหน้าเขายืนอยู่สามคน ล้วนทำท่าทางเป็นพวกนักเลงข้างถนน แต่ละคนในมือถือท่อเหล็กคนละอัน
มาไม่ดีแน่!
หวังกังหยิบโทรศัพท์ออกมาดู ส่งสายตาให้กับลูกน้องสองคน แล้วโยนก้นบุหรี่ลงพื้น พูดว่า: "ก็ไอ้หมอนี่แหละ!"
เย่ฝานที่ถูกล้อมไว้ด้วยสามคน สีหน้าไม่แสดงทีท่าตื่นตระหนก กลับยิ้มตาหยีถามว่า: "ใครให้พวกแกมา?"
"เรื่องนี้แกไม่จำเป็นต้องรู้"
หวังกังแสยะยิ้ม รอยแผลเป็นตื้นๆ บนใบหน้าซีกซ้ายดูน่าหวาดเสียว "ไอ้หนู แกไปมีเรื่องกับคนที่ไม่ควรไปมีเรื่อง วันนี้ข้าเองก็จะไม่ลงมือหนัก แค่ให้ข้าซ้อมสักตั้ง แล้วต่อไปในโรงเรียนก็ทำตัวซะเรียบร้อย บางคนน่ะไม่ใช่คนที่แกจะมีเรื่องด้วยได้"
"ให้แกซ้อมข้าน่ะรึ?"
คำว่า 'รึ' เพิ่งหลุดจากปาก เย่ฝานก็ขยับตัวแล้ว รวดเร็วปานนั้น แถมระยะยังใกล้ หวังกังไม่มีแม้แต่เวลาตั้งตัว ก็กุมท้องล้มลงนอนกับพื้น สีหน้าเผยความเจ็บปวด
ลงมือก่อนเป็นต่อ ลงมือทีหลังเป็นรอง!
สองคนที่เหลือกวัดแกว่งท่อเหล็กในมือ เล็งมาที่ศีรษะเย่ฝาน
เย่ฝานใช้เท้าซ้ายออกแรง ดีดกลับด้วยท่าเตะกลับหลังอันได้มาตรฐาน เตะหลอดเหล็กในมือของทั้งคู่กระเด็นลอยไป ถามสองคนที่ยืนตะลึงอยู่กับที่ว่า: "จะสู้ต่ออีกไหม?"
นักเลงสองคนนั้นผงกหัวก่อน แล้วค่อยรีบส่ายหน้า ถึงจะโง่แค่ไหน พวกเขาก็รู้แล้วว่าเจอของแข็งเข้าให้แล้ว