"โอ้ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"
ผู้ที่เอ่ยปากคือถังเจิงซวี่ นับตั้งแต่ตอนจัดที่นั่งครั้งนั้น เขาก็มองอเย่ฝานขวางหูขวางตามาตลอด จับโอกาสได้เมื่อไหร่ก็ต้องซ้ำเติมให้หนัก ๆ
ตอนนี้ หลินเต๋อเจียงออกจากห้องเรียนไปแล้ว ดังนั้นถังเจิงซวี่ก็ไม่ค่อยจะเกรงใจเท่าไหร่ หน้าเต็มไปด้วยคำเย้ยหยัน: "ทำเรื่องเลวร้ายอะไรไว้งั้นรึ? ถึงกับทำให้นักเรียนหนิงซีพ่นน้ำใส่หน้าเต็ม ๆ อย่างนั้น เชอะ น่าสมเพชจริง ๆ!"
ในห้องเรียนเกิดเสียงหัวเราะคิกคักขึ้น
ซูเฉียวอวี๋ที่นั่งอยู่แถวหน้าหันกลับมามองแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปสนใจกับกระดาษทดในมือต่อ ภาพลักษณ์ที่อ่อนโยนนุ่มนวลดั่งสายน้ำนั้นทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมา
น่าเสียดายที่ตอนนี้ทุกคนกำลังสนใจเย่ฝานและหนิงซีอยู่ จึงไม่มีใครสังเกตเห็นภาพที่น่าชื่นตาชื่นใจเช่นนี้
เธอไม่ได้ติดต่อกับเย่ฝานมากนัก แต่ซูเฉียวอวี๋รู้จักนิสัยของเขาเป็นอย่างดี
ถังเจิงซวี่ต่อหน้าเย่ฝานนั้นยังเด็กเกินไปมาก หรือจะบอกว่า ทั้งสองคนนั้นอยู่กันคนละระดับเลยก็ว่าได้
หนิงซีหยิบกระดาษทิชชู่ออกจากกระเป๋าหนังสืออย่างร้อนรน ใบหน้าที่งดงามเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
"ขอ...ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ รีบเช็ดเร็วเข้า"
"ไม่เป็นไร"
เย่ฝานรับกระดาษทิชชู่ไป นิ้วมือของเขาแตะผ่านหลังมือของหญิงสาว
หนิงซีหน้าแดงซ่าน ขาดสติจนพูดไม่ถูก: "คุณ...รีบเช็ดก่อนเถอะ"
"ได้"
เย่ฝานยิ้มอบอุ่นหัวใจ แววตาเปี่ยมไปด้วยความเอ็นดู
รอยยิ้มอันหล่อเหลานั้นทำให้เด็กสาวไม่กี่คนในห้องเรียนตาพองโต
ไม่ว่าจะเป็นส่วนสูง รูปลักษณ์ หรือกระทั่งนิสัยใจคอ หรือแม้แต่ผลการเรียน เย่ฝานถือได้ว่าไร้ที่ติ เมื่อเจอหนุ่มที่สมบูรณ์แบบทุกด้านขนาดนี้ คงมีผู้หญิงน้อยคนที่จะไม่ใจเต้นแรง