ใกล้ถึงเวลาเข้าเรียน
เย่ฝานถูกหลินเต๋อเจียงเรียกไปที่ห้องทำงานของเขา
เรื่องนี้ แม้แต่ตัวเย่ฝานเองก็ยังงงเป็นไก่ตาแตก
เพิ่งก้าวเข้าไปในห้องทำงาน เขาก็เห็นหลินรั่วอวี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ คิ้วอดขมวดไม่ได้
ผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว?
พูดตามตรง เขาไม่ได้รู้สึกดีกับหลินรั่วอวี่เลย เธอเป็นคนอารมณ์ร้าย ถือดี ชอบเอาแต่ใจ...
หนิงซียังดีกว่า น่ารัก อ่อนหวาน น่าเอ็นดู เป็นผู้หญิงเหมือนกัน แต่ช่างแตกต่างกันเสียยิ่งกว่าฟ้ากับดิน
โชคดีที่หลินรั่วอวี่ไม่รู้ว่าตอนนี้เย่ฝานกำลังคิดอะไรอยู่ ไม่อย่างนั้นคงได้ระเบิดเป็นไฟแน่
ตอนที่เย่ฝานเห็นหลินรั่วอวี่ หลินรั่วอวี่ก็เห็นเขาเช่นกัน รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับ กลายร่างเป็นภูเขาน้ำแข็งในพริบตา
เมื่อวานหลังจากที่เย่ฝานจากไป เธอต้องง่วนอยู่คนเดียวตั้งพักใหญ่ กว่าจะขนหนังสือทั้งหมดกลับไปได้ นี่คือวันที่เหนื่อยที่สุดนับตั้งแต่ที่เธอมาทำงานที่เว็บโต้คลื่น
และทั้งหมดนี้ เป็นเพราะเย่ฝาน!
"แกมานี่ทำไม?"
สัมผัสได้ถึงกลิ่นดินปืนในคำพูดของหลานสาว หลินเต๋อเจียงก็ทำหน้าไม่พอใจ "ฉันเรียกเย่ฝานมาเอง มีปัญหาอะไรรึ?"
"คุณปู่!"
หลินรั่วอวี่มองปู่ด้วยสายตาตัดพ้อ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ ฟ้องว่า "คุณปู่ไม่รู้หรอกว่าไอ้หมอนี่มันน่ารังเกียจแค่ไหน เขามาสืบกับคุณปู่รึเปล่าว่าหนูทำงานที่ไหน?"
เย่ฝานไม่ได้พูดอะไร นั่งลงบนเก้าอี้ริมหน้าต่างอย่างเงียบ ๆ ปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้เล่นเป็นนางเอกอยู่คนเดียว
"ไม่"
หลินเต๋อเจียงขมวดคิ้ว พลางพูดอย่างหมดความอดทน "เย่ฝานไม่เคยมาสืบเรื่องแกเลยนะ เป็นผู้หญิงเป็นสาวเป็นนาง ทำไมถึงหลงตัวเองขนาดนี้?"