โควตาพิเศษน่ะหรือ?
แถมยังเป็นของมหาวิทยาลัยชิงต้าอีก?
ใบหน้าของหลินรั่วอวี่เต็มไปด้วยแววเยาะหยัน สำหรับคำพูดนี้ ในใจของนางไม่เชื่อแม้แต่น้อย อย่าว่าแต่เย่ฝานจะได้รับโควตาพิเศษจากชิงต้าเลย แค่เรื่องปฏิเสธโควตาพิเศษนั่นก็เป็นไปไม่ได้แล้ว!
ชิงต้า สถานศึกษาอันดับหนึ่งแห่งแคว้นเซี่ย คือความฝันของนักเรียนนับไม่ถ้วน
โควตาพิเศษของชิงต้า จะมีใครปฏิเสธได้อย่างไร?
ล้อเล่นอะไรกัน!!!
“อายุยังน้อย แต่พูดโกหกหน้าตาเฉย ฮ่า ๆ—”
เย่ฝานคาดการณ์ปฏิกิริยาของหลินรั่วอวี่ไว้แล้ว จึงยักไหล่แล้วกล่าว “เรื่องนี้อาจารย์หลินก็รู้ ถ้าเธอไม่เชื่อก็ลองถามอาจารย์ดูสิ ไม่ต้องรีบด่วนสรุป”
“เป็นเรื่องจริง!”
คำพูดเพียงประโยคเดียว ทำให้รอยยิ้มเยาะของหลินรั่วอวี่แข็งค้าง นางเบือนหน้ามองด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ ฟันกระทบกันกึกๆ “จ...จริงหรือ?”
“ใช่!”
หลินเต๋อเจียงพยักหน้ายืนยัน พลางถอนหายใจ “เมื่อสัปดาห์ก่อน เย่ฝานได้รับรางวัลเหรียญทองจากการแข่งขันคณิตศาสตร์ระดับมัธยมปลายทั่วประเทศ และได้รับโควตาพิเศษของชิงต้า เพียงแต่เขาปฏิเสธไป”
“เธอ...”
หลินรั่วอวี่กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก สีหน้าเปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็ว วินาทีนี้เอง นางถึงเพิ่งเข้าใจว่าคำพูดเมื่อครู่ของอเย่ฝานไม่ใช่การชมนางเลย แต่เป็นการวางกับดักนางต่างหาก
เจ้าหมอนี่...
น่าหมั่นไส้ที่สุด!
“เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือ?”
ยามนี้ หลินรั่วอวี่กลับไม่โกรธ หากแต่คิดไม่ตกว่าทำไมเย่ฝานถึงทำเช่นนั้น น้ำเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย “ทำไมต้องปฏิเสธโควตาพิเศษของชิงต้าด้วย? เธอรู้ไหมว่าโอกาสนี้มันหายากแค่ไหน?”