ห้องสอง สายวิทย์ ม.ปลาย
ครูประจำชั้นหยางถิงยืนอยู่หน้าชั้น กวาดสายตามองทั่วห้อง "ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่สองอาทิตย์ก่อนสอบกลางภาค ช่วงนี้ทุกคนต้องตั้งใจอ่านหนังสือกันหน่อยนะ"
"กริ๊งงง——" เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น
หยางถิงโบกมือเบา ๆ "เลิกเรียน กลับบ้านระวังตัวด้วย"
"สวัสดีค่ะ/ครับ คุณครู"
เหล่านักเรียนเก็บเอกสารติวโจทย์กองพะเนิน ใบหน้าเผยความอ่อนล้าจาง ๆ
เย่ฝานมองกระเป๋านักเรียนตัวเองที่ว่างเปล่า รู้สึกเหม่อลอยไปชั่วขณะ
ก่อนมาเข้าเรียนที่เจิ้นหัว เขาไม่เคยซื้อเอกสารติวโจทย์เลยสักครั้งเดียว
เมื่อมองเห็นข้อสอบ แบบฝึกหัด และหนังสือรวมแบบฝึกหัดที่กองสุมกันราวภูเขาอยู่ตรงหน้าทุกคน มันทำให้เขารู้สึกราวกับเดินผิดกองถ่าย ตัวเองดูแปลกแยกเข้ากับใครไม่ได้
"เย่ฝาน นายเหม่ออะไรอยู่"
หลัวอวี่เมิ่งสะพายกระเป๋า หันมาเห็นเย่ฝานที่กำลังใจลอย "เลิกเรียนแล้วนะ นายยังไม่กลับอีกเหรอ"
"กลับเดี๋ยวนี้ล่ะ"
เย่ฝานรับคำ พลางชำเลืองมองหนิงซีที่อยู่ข้างกายหลัวอวี่เมิ่ง
ขณะนั้น หนิงซีก็กำลังมองอเย่ฝานอยู่เช่นกัน แก้มนวลเผยรอยยิ้มอ่อนหวานละมุน เสียงพูดนุ่มนวลว่า "เย่ฝานฝาน พรุ่งนี้เจอกันนะ"
"พรุ่งนี้เจอกัน"
รอยยิ้มของหญิงสาวทำให้หัวใจของอเย่ฝานกระตุกวูบ
ทั้งหมดนี้ ราวกับเป็นเพียงความฝัน...
หน้าโรงเรียนเจิ้นหัว
รถออดี้สีดำคันหนึ่งจอดข้างทาง หลัวซ่านนั่งอยู่ภายใน จ้องมองไปยังประตูโรงเรียน
เมื่อเห็นเงาร่างของอเย่ฝาน เขาก็รีบลงจากรถ โบกมือตะโกนเสียงดัง "เสี่ยวฝาน ทางนี้"
"คุณอา วันนี้ลำบากคุณแล้วครับ"
มองเห็นรถยังคงจอดอยู่ระหว่างต้นหวยสองต้น เย่ฝานรู้ดีว่าหลัวซ่านคงรอข้างนอกโรงเรียนตลอดช่วงบ่าย ในใจรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แล่นพล่าน
ประกายแววตาหลัวซ่านปรากฏความตะลึงงันชั่วขณะ แล้วก็หัวเราะฮ่า ๆ "เด็กคนนี้จริง ๆ เลย กับอายังมาเกรงใจอีก เราสองคนเป็นครอบครัวเดียวกันนะ!"
ประโยคสุดท้ายเขาเน้นหนักแน่น ใบหน้าของอเย่ฝานเผยรอยยิ้มจาง ๆ
รถสตาร์ทเครื่อง
หลัวซ่านพลางขับรถพลางพูด "เสี่ยวฝาน อาหาบ้านให้ใกล้โรงเรียนนายแล้วห้องหนึ่ง สภาพแวดล้อมดีมาก ราคาก็ไม่แพง ให้อาพานายไปดูก่อน"
"ถ้านายรู้สึกว่ามีอะไรไม่พอใจ เราค่อยเปลี่ยนก็ได้"
"ขอบคุณครับ คุณอา"