ห้องเรียนของห้องสองสายวิทย์ชั้นมัธยมปลายปีที่สาม
บนกระดานดำ มีโจทย์ฟิสิกส์ข้อใหญ่เขียนไว้
ฉีเหวินเจวี๋ยยืนอยู่บนแท่นบรรยาย พูดจนน้ำลายกระเซ็น
"คาบนี้มีแค่โจทย์ข้อนี้ข้อเดียว ทุกคนลองแก้ดูนะ ให้เวลาครึ่งชั่วโมง ปรึกษากันได้ แต่อย่าส่งเสียงดังมาก"
พูดจบ ฉีเหวินเจวี๋ยก็ถือเก้าอี้ด้วยมือหนึ่ง อีกมือถือกระติกน้ำชา แล้วนั่งสบาย ๆ อยู่หน้าประตูห้องเรียน
คนเราเมื่อถึงวัยกลางคนจะเลี่ยงไม่ได้เลย ต้องใส่เก๋ากี้แช่ในกระติก
ปีนี้อายุเกินห้าสิบแล้ว เขาจิบไปพลาง จ้องเก๋ากี้ในกระติกไปพลาง แล้วพึมพำว่า "เก๋ากี้น้อยไปหน่อยไหมนะ? อืม น้อยไปหน่อย!!"
หลัวอวี่เมิ่งเอามือคลำหาอยู่ในลิ้นชักหนังสือ ไม่นานนิยายรักเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ
หนิงซีจับจ้องที่กระดานดำ แล้วเริ่มลองแก้โจทย์บนกระดาษทด
ท่วงท่าเรียบร้อยและอ่อนหวาน กลายเป็นทิวทัศน์ที่งดงามยิ่งในห้องเรียน
นักเรียนชายไม่น้อยชำเลืองมองมาบ่อย ๆ
ไม่นานนัก ใบหน้าของเด็กสาวก็แสดงถึงความอ่อนล้าและสับสน
ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน ก็แก้ได้มากสุดแค่ครึ่งเดียว แล้วก็ไปต่อไม่ได้อีก
พวกนักเรียนชายเทพฟิสิกส์ที่นั่งแถวหน้าก็ปรึกษากันเสียงเบาเช่นกัน
"ข้อนี้แก้ยังไงเหรอ?"
"ใช่ ยากจัด นี่มันโจทย์ฟิสิกส์ ม.ปลายปีสามเหรอ?"
"อาจารย์ฉีจงใจแกล้งพวกเราเหรอเปล่า? เราลองตั้งหลายวิธีแล้ว แก้ไม่ได้เลย!"
ในน้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนล้า
เย่ฝานเอามือเท้าคางข้างเดียว เอียงศีรษะมองแผ่นหลังของหนิงซี รอยยิ้มแต้มอยู่บนใบหน้าตลอด
แก้โจทย์เหรอ?
น่าเบื่อเกินไปแล้ว!
อีกอย่างโจทย์ข้อนี้สำหรับเย่ฝานแล้ว ไม่ยากเลยแม้แต่น้อย เขาไม่รู้สึกอยากสนใจเลยสักนิด
แทนที่จะเสียเวลา สู้มองหนิงซีอีกสักสองสามทีดีกว่า
ที่เย่ฝานกำลังครุ่นคิดตอนนี้คือ จะทำยังไงให้สนิทกับหนิงซีมากขึ้น
อย่ามองว่าหนิงซีดูเหมือนพูดด้วยง่าย แต่ว่า เขารู้ดีว่าหนิงซีระวังตัวมาก
โดยเฉพาะกับเพศตรงข้าม!
สารภาพรัก? เชยเกินไป!
แล้วก็ยังเร็วเกินไปด้วย สำหรับหนิงซีแล้ว เขาก็แค่เพื่อนร่วมห้องที่เพิ่งย้ายมาใหม่ อาจให้ผลตรงกันข้าม...
หนิงซีวางปากกา ใบหน้าแสดงความลังเล หลังจากคิดอยู่หลายครั้ง เธอก็ตัดสินใจขอความช่วยเหลือจากอเย่ฝานที่นั่งข้างหลัง