หลังจากออกจากตึกเรียน เย่ฝานก็ปล่อยมือจากหนิงซีอย่างเป็นธรรมชาติ
ทั้งสองเดินเคียงข้างกันออกจากประตูโรงเรียน ไปตามทางเท้าสู่ปากตรอก ความเร็วไม่มาก
เย่ฝานเดินด้านนอกริมถนน หัวเราะเบา ๆ แซวว่า “คุณซีน้อย วันมะรืนอย่าลืมเตรียมกระเป๋าสตางค์มาด้วยนะ ครั้งแรกที่คุณเลี้ยงผม ห้ามลวก ๆ นะ”
“คุณยังไม่ได้ที่หนึ่งสอบร่วมเลย”
หนิงซีหยุดฝีเท้า ใบบางเบิกบานด้วยรอยยิ้มบางเบา “อีกอย่าง คุณลืมไปหรือเปล่าว่าพรุ่งนี้ไม่ต้องมาโรงเรียน”
“ผลสอบร่วมครั้งนี้ อย่างน้อยต้องรอถึงวันจันทร์หน้าถึงจะรู้”
“……”
ถูกหนิงซีทักแบบนี้ เย่ฝานก็ชะงักค้างไปทันที วันนี้สมองเขาเต็มไปด้วยเรื่องต้องตั้งใจสอบให้ดี ต้องคว้าที่หนึ่งสอบร่วมมาให้ได้ ไม่ได้นึกถึงเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย
กว่าจะรู้ผลก็วันจันทร์หน้า แล้วสุดสัปดาห์นี้จะไปกินข้าวได้ยังไง
ปวดหัวชะมัด!
เห็นเย่ฝานทำหน้าเหวอ หนิงซีก็ยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก ลักยิ้มคู่น้อยบนแก้มใส่นั้นเต็มไปด้วยเสน่ห์น่ามอง ชวนให้คนเดินผ่านไปผ่านมาต้องเหลียวหลังมองอยู่บ่อย ๆ
“เพื่อนครับ สวัสดีครับ”
ทันใดนั้น ด้านหลังของทั้งคู่ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
ทั้งสองหันไปมอง ห่างไปสองเมตรยืนอยู่มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งสวมแว่นกรอบสีเงิน ใบหน้าคมคายสะอาดสะอ้านผมยาว ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็เห็นภาพเด็กหนุ่มหน้าหวานน่าเอ็นดู
เวินฉุน ห้องหนึ่งสายวิทย์ยวี่ชิง ตัวเต็งสอบเอนทรานซ์ที่โรงเรียนมัธยมอวี้ชิงยอมรับกันทั่วไป