เมื่อเทียบกับชั้น ม.5 และ ม.4 แล้ว ช่วงพักกลางวันของ ม.6 มีเพียงหนึ่งชั่วโมงสั้นๆ
ใกล้บ่ายโมง หยางถิงเดินเข้ามาในห้องเรียน เพื่อดูแลนักเรียนให้เข้าเรียนเสริม
เธอนั่งอยู่บนแท่นบรรยาย สายตามองไปทางอเย่ฝานเป็นระยะ
หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ เธอตั้งใจไปที่ห้องทำงานของหลี่เหวินชิง
เห็นคะแนน 100 เต็มสีแดงสดบนข้อสอบของอเย่ฝาน ก็ตกใจจริงๆ
ไม่ได้เขียนเรียงความ
นอกจากนั้น คะแนนไม่หายไปเลยแม้แต่น้อย
นี่มัน...
เกินจริง!
หรือว่า ไอ้หนุ่มนี่จะสอบได้ 700 คะแนนจริงๆ?
ข้อสอบครั้งนี้ยากมาก
แค่วิชาภาษาอังกฤษวิชาเดียว นอกจากอเย่ฝานที่ได้คะแนนเต็มแล้ว นักเรียนที่เหลือสูงสุดก็แค่ 136 คะแนน
แถมเธอยังถามหลี่เหวินชิงมา คะแนนสูงสุดของวิชาภาษาจีนคือ 124 คะแนน
ตามสถานการณ์ตอนนี้ ถ้าเย่ฝานสอบคณิตศาสตร์กับวิทยาศาสตร์รวมได้คะแนนเต็ม
งั้นที่หนึ่งของห้อง ก็ต้องเป็นเขาแน่
ไม่ได้เขียนเรียงความ ยังสอบได้ที่หนึ่งของห้องอีก?
หยางถิงได้แต่พูดคำเดียว
เหลือเชื่อชัดๆ!
ยังไงซะ นี่มันโรงเรียนเจิ้นหัวนะ
......
เย่ฝานกอดหนังสือ "ทฤษฎีประวัติศาสตร์คณิตศาสตร์" เล่มหนา ตั้งใจอ่านอย่างจริงจัง
ในหัว เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นเป็นระยะ
"อ่านหนังสือสิบนาที ประสบการณ์ +1"
"อ่านหนังสือสิบนาที ประสบการณ์ +1"
...
ไม่ว่าเมื่อไหร่ เขาก็ไม่พลาดโอกาสเก็บประสบการณ์
"กริ๊งงง!"
การสอบคณิตศาสตร์เริ่มขึ้น
หยิบข้อสอบขึ้นมา เย่ฝานกวาดตาดูโจทย์แค่แวบเดียว ปากกาก็เคลื่อนไหวราวกับลอยได้
ตัวเลือกทั้งสี่ของข้อเลือกตอบ ถูกกรองออกไปในพริบตา เหลือไว้เพียงคำตอบที่ถูกต้องเพียงข้อเดียว
ประสิทธิภาพเช่นนี้ ราวกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์
แค่ไม่กี่นาที ข้อเลือกตอบทั้งหมดก็เสร็จเรียบร้อย
มาถึงข้อคำนวณคณิตศาสตร์ด้านหลัง ความเร็วของเขาไม่ได้รับผลกระทบแม้แต่น้อย
สูตรต่างๆ ถูกหยิบมาใช้ได้อย่างคล่องแคล่ว...
สิบเจ็ดนาที
ตอนที่เย่ฝานวางปากกาลง เวลาสอบเพิ่งผ่านไปเพียงสิบเจ็ดนาที
และเขาก็ไม่ได้ตั้งใจเร่งเวลา
ทำไปอย่างผ่อนคลาย สบายๆ
ตรวจทานอีกครั้ง แน่ใจว่าไม่มีปัญหาแล้ว เขาจึงเลือกส่งข้อสอบ
"อาจารย์ครับ ผมส่งข้อสอบ"
ทันใดนั้น นักเรียนทั้งหมดพากันเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ