“ทราบแล้ว”
สามคำสั้น ๆ ทำให้แววตาของอเย่ฝานปรากฏรอยยิ้มบาง ๆ
เป็นไปตามคาด หนิงซีไม่อาจต้านทานเสน่ห์ของคะแนนได้
ชาติก่อน เขาใช้ชีวิตใกล้ชิดกับหนิงซีหลายปี
เย่ฝานรู้จักนิสัยของหนิงซีดี เจ้าตัวเล็กนี่ดูภายนอกอ่อนแอบอบบาง แต่ในใจดื้อรั้นไม่ยอมใคร
หนิงซีฟุบลงบนโต๊ะ เอามือแย่งผมตัวเอง สีหน้าร้อนรน
เมื่อกี้เธอเป็นอะไรไป?
ทำไมถึงตอบรับเงื่อนไขของอเย่ฝาน??
ถ้าอวี่เมิ่งรู้เรื่องนี้ขึ้นมา จะเสียใจไหมนะ???
เพื่อการเรียน ทั้งหมดก็เพื่อการเรียน
อวี่เมิ่งต้องเข้าใจฉันแน่…
เด็กสาวปลอบใจตัวเองอยู่ในใจ
“กริ๊งงง!”
เสียงออดดังขึ้นดึงความคิดของเด็กสาวกลับมาสู่ความเป็นจริง
เมื่อมองกระดาษข้อสอบวิทยาศาสตร์รวมที่อยู่ตรงหน้า เธอก็รู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้า
ยากจัง…
เย่ฝานกวาดตาอ่านข้อสอบทั้งแผ่นอย่างรวดเร็ว แล้วผงกหัวเล็กน้อย
บอกตามตรง เขาค่อนข้างแปลกใจกับความยากของข้อสอบครั้งนี้
เพราะไม่ว่าจะเป็นวิชาไหน ระดับความยากก็สูงมากทั้งนั้น
แต่ก็ดี ยิ่งข้อสอบยาก คะแนนนักเรียนก็ยิ่งต่ำ
700 คะแนน คงคว้าที่หนึ่งของห้องได้อย่างไม่ยากเย็น
ข้อสอบวิทยาศาสตร์รวมคือข้อสอบรวมของฟิสิกส์ ชีววิทยา และเคมี การเปลี่ยนแนวระหว่างข้อแต่ละวิชานั้นกระตุกมาก
แต่สำหรับเย่ฝานแล้วไม่ได้กระทบเลยแม้แต่น้อย
เขามีทักษะความรู้ระดับ 3 การทำข้อสอบมัธยมปลายจึงง่ายดายราวกับช้อนของขึ้นมา
“ซ่า…”
ผ่านไปยี่สิบสามนาที
เย่ฝานวางปากกาลง แล้วตรวจทานข้อสอบทั้งแผ่นอย่างละเอียดอีกรอบ
วิทยาศาสตร์รวม 300 คะแนน จะประมาทไม่ได้
เขาว่ากันว่าใกล้ชิดพิศมลเกิดเป็นรัก
ก่อนอื่น เขาต้องแก้ปัญหาเรื่องใกล้ชิดให้ได้ก่อน
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีข้อผิดพลาดแล้ว เขาก็ไม่ส่งข้อสอบก่อนเวลา นั่งเงียบ ๆ ภาพเหตุการณ์ในอดีตก็ลอยมาในห้วงคิด