เฮอะ——
เธอเคยเห็นนักเรียนที่มั่นใจในตัวเองมามากมาย แต่ก็ยังไม่เคยเจอใครที่มั่นใจเท่าเย่ฝานเลยสักคน
ข้อสอบก็ยังไม่ทันได้ทำ ยังคิดจะได้ที่หนึ่งอีก?
อะไรนะ พ่อเธอนามสกุลหวังหรอ??
เพราะนั่งยอง ๆ อยู่นาน ทำให้เท้าขวาชานิดหน่อย
เย่ฝานลุกขึ้นยืน กระทืบเท้าเบา ๆ สองที แล้วย้อนถามว่า “แล้วทำไมจะไม่ได้ล่ะ?”
หยางถิง: ……
“มีความมั่นใจก็เป็นเรื่องดีนะ แต่การมั่นใจแบบไม่ลืมหูลืมตามันคือการอวดดีต่างหาก”
พูดจบ เธอก็ถือข้อสอบเดินเข้าห้องเรียน “อาจารย์หลี่ นี่คือข้อสอบของอเย่ฝานค่ะ”
หลี่เหวินชิง อาจารย์สอนภาษาจีนยิ้มเล็กน้อยพลางพยักหน้า เขาเห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้นนอกห้องเรียนเมื่อครู่แล้ว
เพียงแต่ไม่ค่อยแน่ใจนักว่า หยางถิงกับเย่ฝานคุยอะไรกันบ้าง
“อาจารย์หยาง เย่ฝานนี่เป็นยังไงบ้างครับ?”
“อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก”
แววตาหยางถิงวูบไหวเล็กน้อย สุดท้ายก็เลือกที่จะไม่เปิดโปงเรื่องโกหกของอเย่ฝาน เธอว่า “เขาปวดท้องน่ะ แต่ก็ไม่เป็นอะไรมาก”
“อาจารย์หลี่ก็ตรวจตามปกติไปเถอะค่ะ ตามกฎแล้วเลย เขาจะทำได้กี่คะแนนก็เรื่องของเขา”
“ได้สิ”
หลี่เหวินชิงก็ไม่ได้คิดอะไรต่อ
หยางถิงเดินออกจากห้องเรียน เดิมทีอยากจะอบรมสั่งสอนอีกสักประโยค
แต่นอกห้องเรียนตอนนี้ หาเงาของอเย่ฝานไม่เจอแล้ว
เธอโกรธจนกระทืบเท้า นึกในใจว่า “ได้เลย เย่ฝาน รอให้คะแนนสอบครั้งนี้ออกมาก่อนเถอะ!”
……
ในโรงอาหาร
เย่ฝานกำลังกินหมูแดงอย่างเอร็ดอร่อย อดที่จะถอนหายใจเบา ๆ ไม่ได้
มาเร็วก็ดีอย่างนี้นี่เอง
อย่างน้อย…ก็ไม่ต้องต่อแถว
แล้วก็ดูเหมือนว่าอาการมือสั่นของป้าในโรงอาหารจะดีขึ้นมากเลยด้วย
กำลังกินพลาง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสาวน้อยก็ลอยมาแตะจมูก
เงยหน้าขึ้น เย่ฝานก็เห็นหนิงซีมานั่งลงตรงข้ามพอดี เขาชะงักไปเล็กน้อย “คุณซีน้อย มานั่งที่นี่ได้ยังไง?”