"ฉะ...ฉัน...ชอบ...มาก!"
ใครจะรู้ว่าเย่ฝานรอคอยคำนี้อยู่พอดี เขารับช่วงต่อทันที "ในเมื่อคุณชอบมาก ก็ควรขอบคุณผมสักหน่อยไหม?"
"......"
หนิงซีอ้าปากค้างจ้องอเย่ฝาน หล่อนไม่เคยเจอใครหน้าหนาอย่างนี้มาก่อน จึงเอ่ยขึ้นอย่างฮึดฮัด "คุณอยากให้ฉันขอบคุณยังไง?"
หล่อนไม่เชื่อว่าเย่ฝานจะกล้าเอ่ยข้อเรียกร้องจริงๆ
แต่ว่า...
วินาทีถัดมา หล่อนก็รู้ตัวว่าคิดผิด
เย่ฝานหยิบข้อสอบในมือของเด็กสาวใส่ลงในกระเป๋านักเรียนของหล่อน พร้อมเอ่ยยิ้มๆ "ง่ายๆ สุดสัปดาห์นี้เราเรียนพิเศษตอนเช้า ตอนบ่ายคุณออกไปเดินเล่นกับผมหน่อย มานครหลวงเกือบเดือนแล้ว ยังไม่ได้เดินเล่นดีๆ เลย"
พูดพลาง เขาก็แบมือทำท่าไม่ผิดอะไร "ข้อเรียกร้องนี้ไม่เกินไปใช่ไหมครับ?"
"คุณว่าล่ะ?"
"ไม่เกินไป"
"......"
หนิงซีโมโหจนแทบขาดใจ ใบหน้าน้อยๆ แดงก่ำ หล่อนเป็นผู้หญิง แล้วจะไปเดินเล่นกับผู้ชายตามลำพัง นี่ไม่เกินไปหรือ? เกินไปมาก!!!
กำลังจะปฏิเสธ แต่ยังไม่ทันเอ่ยปาก อวู่ฝานก็ชิงพูดก่อน "น้ำมะนาวก็หมดแล้ว ลุงจวงยังรออยู่ที่ปากทางหมู่บ้าน คุณควรกลับบ้านได้แล้ว"
"ฉัน..."
"ไป ผมไปส่ง"
"คุณ..."
"ไม่ต้องขอบคุณ เป็นสิ่งที่สมควรทำ"
"......"
งงงวยไปหมด หนิงซีถูกรั้งมาจนถึงปากทางหมู่บ้าน สายลมแผ่วเบาพัดปะทะใบหน้า หล่อนรู้สึกตัวว่ามีอะไรผิดปกติ
ผิดปกติสิ! สุดสัปดาห์นี้ทำไมหล่อนต้องไปเดินเล่นเป็นเพื่อนอเย่ฝานด้วย?
หันหลังกลับไป แต่เย่ฝานด้านหลังไม่รู้ว่าหายไปตั้งแต่เมื่อไร ทำให้หล่อนกระทืบเท้าด้วยความโมโห
อ๊ากกก——
รอจนรถยนต์เคลื่อนตัวออกไปไกลแล้ว เย่ฝานถึงได้เดินออกมาจากหลังต้นไม้ประดับที่ปากทางหมู่บ้าน ในตอนนี้ อารมณ์ของเขาดีเป็นอย่างมาก
หนิงซีไม่เพียงแต่รับของขวัญแสดงความในใจจากเขา แต่ยังตอบรับการไปเดินเล่นด้วยกันช่วงสุดสัปดาห์อีก ถึงแม้กลวิธีจะไม่ค่อยโปร่งใสนัก แต่ตราบใดที่บรรลุจุดประสงค์ได้ ก็เป็นวิธีที่ดี