“ฉะ...ฉันว่าเราไปกินข้าวกันดีไหม?”
เห็นเย่ฝานไม่พูด ได้แต่มองมาที่ตัวเอง ใบหน้าของหนิงซีก็ร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ เธอรวบรวมความกล้าเอ่ยปากขึ้นก่อน อยากจะหนีจากบรรยากาศแปลกๆ นี้ไปเร็วๆ
ถ้าไม่พูดก็แล้วไป พอพูดออกไป รอยยิ้มของอเย่ฝานยิ่งกรุ้มกริ่มขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยแววหยอกล้อหนักหนา ทำให้หนิงซีรู้สึกขัดเขินเล็กน้อย “คุณ...คุณจ้องฉันทำไมล่ะ?”
“คุณซีน้อย เธอรู้จักคำคำหนึ่งไหม”
“อะไรเหรอ?” หนิงซีฉงน
เย่ฝานเม้มริมฝีปากบาง พูดออกมาสี่คำด้วยเสียงต่ำ
“งามหยาดเยิ้ม”
“...”
สบตาจริงใจและลุ่มลึกของอเย่ฝาน หัวใจหนิงซีเต้นแรงขึ้น ใบหน้างามแดงระเรื่อ “คุณ...ทำตัวปกติหน่อย ถึง...ถึงเวลาไปกินข้าวแล้วนะ”
ได้ยินดังนั้น เย่ฝานค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เขาอยู่ในมุมสูง มือใหญ่ยกขึ้นลูบหัวเล็กๆ ของเธอเบาๆ น้ำเสียงอ่อนโยน “รออยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวฉันไปมา”
พูดจบก็เดินออกจากห้องไป ทิ้งให้หนิงซีนั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะ
หมายความว่ายังไง?
แต่ไม่นานเธอก็เข้าใจทุกอย่าง
เข็มนาฬิกาเหนือกระดานดำชี้ใกล้จะบ่ายหนึ่งโมงแล้ว เวลานี้หน้าต่างจ่ายข้าวของโรงอาหารคงปิดแล้ว ต่อให้ไปก็ไม่มีอะไรกิน
“เวลาผ่านไปเร็วแบบนี้ได้ยังไง? ฉัน...รู้สึกชัดๆ ว่าไม่ได้ใช้เวลานานเลยนะ!”
เพราะตารางเรียนช่วงบ่าย นักเรียนห้องเรียนติวเข้มต่างก็กลับไปห้องเรียนของตัวเองหลังกินข้าวเสร็จ ในห้องเรียนจึงมีแค่หนิงซีคนเดียว เงียบสงัดผิดปกติ เธอไม่รู้ว่าเย่ฝานไปไหน ก็ได้แต่นั่งรออยู่ในห้องอย่างว่าง่าย