ภายในห้องนั่งเล่น
สายตาของหนิงซีวนเวียนอยู่ที่หน้าประตูห้องนอน ระบายความอัดอั้นทั้งหมดลงบนน้ำมะนาว
อึกแล้วอึกเล่า
เมื่อน้ำมะนาวในแก้วหมด เธอก็ยกแก้วน้ำของอเย่ฝานขึ้นมาดื่มต่อ พลางบ่นพึมพำไปด้วยว่า "ให้หยิก ให้หยิก ฉันจะดื่มให้นายล้มละลาย…"
ทว่าเด็กสาวไม่รู้เลยว่าเงินที่คุณแม่ให้เย่ฝานมามากเกินนั้น มากพอให้เธอดื่มได้อีกหลายปี หากล่วงรู้เข้า ไม่รู้ว่าจะมีปฏิกิริยาเช่นไร อย่างน้อยที่สุดสีหน้าก็ต้องน่าดูไม่เบา
ก้าวออกจากห้องนอน ในมือของอเย่ฝานมีกล่องของขวัญสุดวิจิตรอยู่หนึ่งกล่อง เขารู้ว่าหนิงซีชอบสีชมพู กล่องของขวัญกับวัสดุห่อจึงตั้งใจเตรียมเป็นสีชมพูซากุระ เมื่อคืนยุ่งอยู่พักใหญ่ถึงจัดการเสร็จ
"นี่อะไรน่ะ"
ท่าดื่มน้ำของหนิงซีชะงัก ดวงตาคู่สวยจับจ้องกล่องของขวัญบนโต๊ะน้ำชาด้วยความสงสัย สุดท้ายสายตาก็มาหยุดที่ใบหน้าของอเย่ฝานตรงข้าม เอ่ยขึ้นเสียงอ่อนหวาน "จู่ๆ จะให้ของขวัญฉันทำไม"
"ต้องมีเหตุผลด้วยหรือ"
"ต้องมีสิ"
"ไม่ สำหรับฉันคิดว่าไม่จำเป็น"
เย่ฝานยืดอกขึ้น ไม่รู้ว่านึกอะไรออก จู่ๆ เขาก็หัวเราะ แสงอาทิตย์ยามเย็นลอดผ่านหน้าต่างมาตกกระทบใบหน้าของเขา โครงหน้าที่อ่อนวัยแฝงไว้ซึ่งความสุขุมเกินวัย แต่ก็มีเสน่ห์อย่างประหลาด เขาหรี่ตามองแล้วเอ่ยว่า "เปิดดูสิ กว่าจะเตรียมของขวัญชิ้นนี้ได้ เมื่อคืนวุ่นจนตีหนึ่งกว่าถึงได้นอน"
"ฉันไม่รับ"
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หนิงซีส่ายหน้าถี่ ใบหน้าสวยมีแววระแวดระวัง "ไม่มีที่มา เกรงว่าจะหวังดีปนซ่อนร้าย ทำไมต้องให้ของขวัญฉัน ถ้าบอกเหตุผลที่สมควรไม่ได้ ฉันไม่รับ"