“พวกเธอทำให้ฉันผิดหวังมาก!”
คำพูดเพียงประโยคเดียว ทำเอาเหล่านักเรียนพากันเงียบกริบ ไม่กล้าปริปาก
“ตอนนี้เหลือเวลาอีกเพียง 104 วันก็จะถึงวันสอบเข้ามหาวิทยาลัย ถ้าพวกเธอยังไม่มีความกระตือรือร้น แล้วจะเอาอะไรไปสอบเข้ามหาวิทยาลัยในฝัน?”
สายตาของหยางถิงกวาดมองใบหน้าของนักเรียนแต่ละคนทีละคน น้ำเสียงเครียดจัด “การสอบครั้งนี้ ทั้งห้องมี 56 คน คะแนนเฉลี่ยมีแค่ 497.4 คะแนน ยังไม่ถึง 500 คะแนน!”
เมื่อได้ฟังคะแนนเฉลี่ยนี้ นักเรียนหลายคนก็แอบลิ้นแข็งเป็นก้อน
ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมอาจารย์ประจำชั้นหยางถึงได้หัวเสียได้ขนาดนี้
คะแนนเฉลี่ยยังไม่ถึง 500 คะแนน?
ต่ำเกินไปแล้ว!
คะแนนเฉลี่ยก่อนหน้านี้ โดยปกติจะอยู่ที่ประมาณ 550 คะแนน
จู่ๆ คราวนี้ก็ตกลงมาตั้งห้าสิบกว่าคะแนน แบบนี้ไม่หัวเสียถึงจะแปลก
เมื่อได้ฟังคะแนนเฉลี่ยนี้ เย่ฝานได้แต่ยิ้มขื่นอยู่ในใจ
สมเป็นเจิ้นหัวจริงๆ!
คะแนนเฉลี่ยเกือบ 500 คะแนน ถ้าเป็นโรงเรียนเก่าของเขา พวกอาจารย์ประจำชั้นคงดีใจแทบตาย
แต่นี่เจิ้นหัว… จ๊าก
นี่แหละความต่าง!
นี่คือความต่างระหว่างโรงเรียนมัธยมธรรมดากับโรงเรียนมัธยมชื่อดัง!!
“เอาล่ะ ต่อไปจะประกาศคะแนนสอบรวมของการสอบครั้งนี้”
หยางถิงหยิบใบคะแนนที่ตัวเองอดหลับอดนอนทำเมื่อวานขึ้นมา และเริ่มอ่าน
“เฉาจื้อซุ่น 481 คะแนน”
“หวงฮ่าว 463 คะแนน”
…
“จ้าวเหวินฮ่าว 399 คะแนน!”
หยางถิงถลึงตาใส่จ้าวเหวินฮ่าวด้วยสีหน้าเย็นชา และเอ่ยเตือนว่า “คุณจ้าวเหวินฮ่าว คุณรู้ไหมว่าคุณทำให้คะแนนเฉลี่ยของห้องเราตกลงไปเท่าไหร่?”
“เพราะคุณคนเดียว คะแนนเฉลี่ยของพวกเราถูกดึงลงไปเกือบ 2 คะแนน!”
จ้าวเหวินฮ่าวก้มหน้าด้วยความอับอาย สีหน้าดูไม่เป็นธรรมชาติอย่างมาก
ผลการเรียนของเขาเดิมก็แย่อยู่แล้ว ยังห่างไกลจากระดับมาตรฐานของเจิ้นหัว
ตอนนี้ถูกหยางถิงจวกเข้าให้ ใบหน้าก็ร้อนผ่าว น่าอายสุดขีด
หยางถิงมองจ้าวเหวินฮ่าวอย่างเย็นชาอยู่แวบหนึ่ง แล้วประกาศคะแนนต่อ