"กริ๊งงงง—"
เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น เหล่านักเรียนส่งเสียงเฮกัน แล้วรีบลงมือเก็บของอย่างลุกลี้ลุกลน
เมื่อเก็บเสร็จ ต่างก็แบกกระเป๋าออกจากห้องไปทีละคน ในชั่วพริบตา ก็เหลือเพียงไม่กี่คนในห้อง
เย่ฝานพลิกหนังสือในมืออย่างไม่เร่งรีบ ขณะที่หนิงซีก้มหน้าก้มตาทำข้อสอบต่อไป
แสงอาทิตย์สาดส่องผ่านหน้าต่าง กระทบใบหน้าของทั้งคู่ คนหนุ่มสาว ห้องเรียน หนังสือ ร้อยเรียงเรื่องราวของวัยรุ่นโดยมีเวลาเป็นฉากหลัง
ต้องยอมรับตามตรงว่า เย่ฝานรู้สึกทึ่งในความมุ่งมั่นของหนิงซี
ในชาติก่อน เขาเคยพบเจอผู้คนมามากมายหลายประเภท แต่ไม่เคยมีใครมีวินัยในตัวเองได้เท่าหนิงซี เพื่อพัฒนาตัวเอง เด็กสาวคนนี้มักจะอดทนฝืนทำต่อไป แทบไม่เคยรู้สึกเบื่อหน่ายเลย
"ติ๊ด—"
โทรศัพท์ของอเย่ฝานสั่น เขาปิดหนังสือ คว้ากระเป๋าแล้วเริ่มเก็บของ
ของที่ต้องเก็บก็ง่ายนิดเดียว หนังสือสองเล่ม ปากกาหนึ่งด้าม แถมกระติกน้ำเก็บอุณหภูมิอีกใบ
เห็นท่าทางของอเย่ฝาน หนิงซีก็หยุดทำข้อสอบ แล้วเริ่มเก็บเอกสารทบทวนใส่กระเป๋าอย่างรู้งาน
ทั้งคู่เหมือนจะมีความเข้าอกเข้าใจกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติเหลือเกิน
พ้นรั้วโรงเรียนมา
เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เย่ฝานก็หยุดและหันกลับ ดวงตาล้ำลึกของเขาเจือรอยยิ้ม ยื่นมือขวาออกมา ราวกับกำลังขออะไรบางอย่าง
หนิงซีชะงักค้าง ตาใสเต็มไปด้วยความฉงน "อะไรเหรอ"
"หูฟัง"