"รอฉันด้วย..."
"ไม่รอ"
หนิงซีก้าวขึ้นรถอย่างรวดเร็ว และเอ่ยกับจวงลี่ซึ่งนั่งตำแหน่งคนขับทันทีว่า "ลุงจวง เราไปกันเถอะค่ะ"
"ได้!"
จวงลี่ชำเลืองมองอเย่ฝานที่วิ่งมาแต่ไกล ในใจพลันบังเกิดรอยยิ้มอย่างเหลือห้าม
แกก็มีวันนี้เหมือนกันนะ?
สมแล้ว-สมน้ำหน้า!
"บรื้นนนนน-"
เสียงเครื่องยนต์คำรามดังขึ้น สิ่งที่เหลือทิ้งไว้ให้เย่ฝานมีเพียงไอเสีย เขายืนอยู่ใต้ต้นหลิวด้านซ้ายของทางเข้าหมู่บ้าน มองแผ่นหลังรถที่ไกลออกไป ในใจรู้สึกจนใจยิ่งนัก
ทำไงดี?
ดูเหมือนจะก่อเรื่องเข้าแล้ว...
ปากนี่นา ทำไมห้ามมันไม่ได้นะ?
(ปาก: โทษกูป้าเหวย!)
-
หลังกินข้าวเสร็จ เย่ฝานที่กำลังอ่านหนังสืออยู่ถูกรบกวนด้วยเสียงโทรศัพท์มือถือ พอเห็นหมายเลขที่โชว์บนหน้าจอ คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แล้วจึงตัดสายทิ้ง
ผ่านไปไม่ถึงสองวิ มือถือก็ดังขึ้นอีกครั้ง ยังคงเป็นเบอร์เมื่อสักครู่
เขาตัดสายทิ้งอีกครั้ง
ต่อมา มือถือก็ดังขึ้นอีก ชนิดไม่ถึงจุดหมายไม่ยอมเลิกรา
เย่ฝานเม้มมุมปาก การกระทำถัดมาเพิ่มอีกหนึ่งขั้นตอน ตัดสาย แล้ว...บล็อก!
ทำทุกอย่างเสร็จ เขากางแขนทั้งสองข้างออกอย่างอดไม่ได้ที่จะยืดเส้นยืดสาย
ทีนี้ ก็สงบเสียที
อ่านหนังสือต่อ!!!
......
"ขออภัย หมายเลขที่ท่านเรียกกำลังอยู่ในสายสนทนา กรุณาลองใหม่อีกครั้งในภายหลัง"
ในห้องหนังสือที่ตกแต่งสไตล์คลาสสิก กู่อวิ๋นนั่งอยู่ที่โต๊ะ สีหน้าของเขาค่อนข้างซีดเซียว ดวงตาฉายแววแห่งปัญญาขึ้นมาเป็นครั้งคราว
"โทรไม่ติด?"
เมื่อได้ยินคำถามของคุณปู่ กู่จื่ออีก็ยิ้มขื่นฝืนหัวเราะ วางมือถือลงพลางอธิบายอย่างอ่อนน้อมว่า "คือ...ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อีกฝ่ายคง...บล็อกหนูแล้ว!"