หนิงซียืนอยู่ด้านข้าง เห็นเย่ฝานง่วนไม่หยุด จึงเอ่ยปากว่า “ฉันช่วยเธอนะ?”
“ไม่ต้อง”
ได้ยินดังนั้น เย่ฝานชะงักฝีมือ เงยหน้าขึ้นยิ้ม “เธอต้องมีความสำนึกรู้ตัวหน่อยนะ แค่ทำตัวให้สวยงามก็พอแล้ว เรื่องพรรค์นี้ให้ฉันจัดการเอง”
“รออีกแป๊ปนึง เสร็จแล้ว”
พูดจบเขาก็ลงมือทำต่อไป
“…”
หนิงซียืนเก้ๆ กังๆ อยู่ที่เดิม แก้มเนียนใสแดงซ่านขึ้นมาเรื่อยๆ งามจับใจยิ่งนัก
แววตาขวยเขินของเธอ กลายเป็นภาพที่งดงามที่สุดในห้องเรียน ไม่มีผู้ใดเทียบเทียม
ยามยิ้ม ยามขมวด ยามเหลียวมอง ล้วนงดงามราวบทกวีและภาพวาด
เด็กหนุ่มหลายคนที่มองมาทางนี้ ต่างตาค้าง ดูยังกับจะน้ำลายไหล
งาม~
งามสะอาดบริสุทธิ์เหนือสามัญ~~
ในสายตามากมาย มีแววตาจับจ้องอยู่คู่หนึ่ง
เจ้าของสายตานี้ ก็คือซูเฉียวอวี๋นั่นเอง
อยู่โรงเรียนเดียวกัน เธอเคยพบหนิงซีหลายครั้ง แต่ละครั้งก็แค่ชำเลืองผ่านๆ ไม่เคยตั้งใจทำความรู้จัก
เธอรู้ว่าหนิงซีเป็นเด็กสาวที่เก่งมาก แต่วันนี้พอได้เห็นใกล้ๆ แล้ว การประเมินหนิงซีในใจก็สูงขึ้นอีก
เด็กสาวคนนี้…
งามมาก และเก่งมาก ที่สำคัญคือกลิ่นอายอ่อนหวานนุ่มนิ่มนั่น แม้แต่เธอที่เป็นผู้หญิงยังอดถูกดึงดูดไม่ได้ ไม่ต้องพูดถึงผู้ชายเลย มันไร้ทางต้านทานจริงๆ!!!
แถมซูเฉียวอวี๋ยังพบเรื่องที่ไม่สู้ดีอีกอย่างหนึ่ง
เย่ฝานดูเหมือนจะชอบหนิงซี…
พอคิดถึงเรื่องนี้ ในใจของเธอก็รู้สึกรำคาญใจ
ตั้งแต่เล็กจนโต เธอเป็นจุดสนใจของคนหมู่มากมาโดยตลอด รอบตัวไม่เคยขาดเพศตรงข้าม แต่เธอไม่เคยหวั่นไหวกับเด็กหนุ่มคนไหนเลย
แต่ทว่า เย่ฝานเป็นข้อยกเว้น…
ตั้งแต่แรกเห็นเย่ฝาน ซูเฉียวอวี๋ก็มีความรู้สึกพิเศษบางอย่าง เมื่อเวลาผ่านไป เธอก็ยิ่งมั่นใจว่าความรู้สึกนี้คืออะไร