“ไม่เหลือสักคน!”
“……”
หลังจากฟังคำพูดของผังชิวผิงจบ นักเรียนไม่น้อยถึงกับอ้าปากค้าง
แม้แต่เย่ฝานก็อดประหลาดใจไม่ได้
นักเรียนห้องเรียนติวเข้มทุกคนสอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงต้าได้?
นี่มัน……
ไม่สมจริงเลย!
พูดความจริงอาจฟังไม่รื่นหู แต่นี่คือความจริง
“เก่งจังเลยค่ะ”
ดวงตาคู่สวยของหนิงซีเป็นประกาย เธอพูดกับตัวเองว่า “ฉันจะไม่เป็นตัวถ่วงเด็ดขาด!”
ท่าทางจริงจังนั้นดูน่ารักเป็นพิเศษ
เย่ฝานยกยิ้มมุมปาก ในใจคิดว่า “ยัยหนู เธอไม่เป็นตัวถ่วงหรอก”
ในชาติก่อน ถึงแม้ไม่ได้รับความช่วยเหลือจากเขา ไม่มีห้องเรียนติวเข้มเข้ามหาวิทยาลัยชิงต้า หนิงซียังคงอาศัยความพยายามของตัวเอง สอบเข้ามหาวิทยาลัยชิงต้าได้ในที่สุด
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงชาตินี้
มหาวิทยาลัยชิงต้าจะต้องมีหนิงซี และแน่นอน ต้องมีเขาด้วย
…………
ก้าวเท้าออกจากประตูโรงเรียน
เมื่อเทียบกับตอนปกติแล้ว ฝีเท้าของหนิงซีค่อนข้างเร่งรีบ
“คุณซีน้อย จะเดินเร็วขนาดนั้นไปไหนหรือ?”
เย่ฝานเดินตามเธอไปข้างถนน โดยให้หนิงซีอยู่ด้านใน
หนิงซีชะงักฝีเท้า น้ำเสียงใสรีบอธิบายว่า “ฉันไม่มีโทรศัพท์มือถือ คุณลุงจวงก็คงยังไม่รู้สถานการณ์ที่แน่ชัด ฉันกลัวท่านจะรอนานค่ะ”
ได้ยินดังนั้น เย่ฝานก็ไม่ถามต่อ แววตาฉายความอ่อนโยน
ยัยหนูคนนี้ ยังคงชอบคิดถึงคนอื่นเหมือนเดิม……
เดินออกจากตรอก
ริมถนน จวงลี่ที่ยืนอยู่ข้างรถ มองไปที่ปากตรอกด้วยสายตาลังเล
“คุณลุงจวง”
เมื่อเห็นจวงลี่ หนิงซีก็เรียกแล้ววิ่งเหยาะๆ เข้าไปหา
“คุณหนู”
จวงลี่พยักหน้าให้ แต่ทำเป็นเมินเฉยต่อเย่ฝานที่อยู่ด้านหลังหนิงซี