ง่ายงั้นเหรอ?
พวกเขาหูแว่วไปแล้ว? หรือว่าเย่ฝานบ้าไปแล้ว???
โจทย์บนกระดานดำข้อนี้ มันเกี่ยวอะไรกับคำว่าง่ายแม้แต่น้อย?
“เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?”
เติ้งอวี่ขยี้หู รู้สึกว่ามันช่างน่าขำเหลือเกิน
ส่วนทางด้านฉีเหวินเจวี๋ยกลับมองอเย่ฝานด้วยแววตาสนใจใคร่รู้ เขาประทับใจเย่ฝาน เด็กนักเรียนที่เพิ่งย้ายมาเข้ามาก
ในคาบที่แล้ว เย่ฝานแสดงออกได้โดดเด่นมาก ตอนนี้ยังพูดจามั่นใจขนาดนี้อีก อดไม่ได้ที่จะคาดหวังขึ้นมา “เย่ฝาน ทำไมเธอถึงบอกว่าโจทย์ข้อนี้ง่าย?”
“ก็เพราะมันง่าย”
เย่ฝานยิ้มเรียบเฉย เขาไม่ได้ตั้งใจเรียกร้องความสนใจจากใคร แค่พูดตามความเป็นจริง
พวกแสร้งโง่แล้วตบหน้าฉับพลันน่ะ ยิ่งไม่ใช่ทางเขา
อะไรก็ว่ากันไปตามนั้น
ไม่สร้างจุดเด่นเอง แต่ก็ไม่จงใจทำตัวต่ำต้อย ปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามธรรมชาติ
เด็กผู้ชายแถวสองคนหนึ่งพูดจาเสียดสีว่า “เชอะ แค่พูดเป็นใครก็ทำได้น่า!”
“งั้นนายทำได้รึเปล่า?”
เย่ฝานชายตามองดูเด็กผู้ชายคนนั้น ชี้นิ้วไปที่กระดานดำ “ถ้าอย่างนั้น นายมาลองดูไหม?”
เด็กผู้ชาย: “......”
ชั่วขณะหนึ่ง เขาไม่รู้จะรับคำยังไงดี หน้าซีดสลับแดง
“เงียบ!”
ฉีเหวินเจวี๋ยกวาดสายตาไปทั่วห้อง สุดท้ายหยุดอยู่ที่เย่ฝาน กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “เย่ฝาน เธอลองบอกหน่อยว่าโจทย์ข้อนี้จะแก้ยังไง?”
หนิงซีกัดริมฝีปากเบา ๆ หันมามองอเย่ฝาน ในแววตาฉายแววความกังวลเล็กน้อย
สายตาหลายสิบคู่ในห้องรวมกันอยู่ที่เย่ฝาน สีหน้าเขาเรียบเฉยสุดขีด น้ำเสียงทุ้มต่ำ “ให้ความเร็วแนวราบเป็น V เวลาที่ใช้บินจาก A ไป B เป็น t ดังนั้นการกระจัดแนวราบจาก A ไป B: X=Vt; การกระจัดแนวดิ่งจาก A ไป B: Y=1/2gt^2; Y:X=tan, a==t=2V(tana)/g”
ดังนั้นที่จุดบี ความเร็วแนวราบเท่ากับวี ส่วนความเร็วแนวดิ่งเป็น วีวายเท่ากับจีทีเท่ากับสองวีแทนอัลฟา ฉะนั้นมุมระหว่างความเร็วลัพธ์กับระนาบแนวราบคือทีตา จะได้ แทนทีตาเท่ากับวีวายหารวีเท่ากับสองแทนอัลฟา ดังนั้นมุมระหว่างความเร็วของวัตถุขณะตกถึงจุดบีกับพื้นเอียงจึงเป็นค่าคงที่
พูดถึงตรงนี้ เขาพยักหน้าให้ฉีเหวินเจวี๋ยเล็กน้อย กล่าวว่า “อาจารย์ฉี ที่เหลือแค่ตั้งสมการก็จบแล้วครับ ผมนั่งลงได้รึยังครับ?”
“อ้อ... ได้”